Laatst maakte een lief compliment de piot danig triest.

Aficionado’s kunnen het haarfijn uitleggen: samen met Magnifieke Marcel verblijft de piot om praktische redenen enkele weken op één van zijn geliefde pleisterplekken. Dat bepaald oord waar de hemel de aarde beroert, speelt wel vaker een rol in deze blog.

Het concept van het verblijf is niet zoveel anders dan vorige keren. De piot plant zijn tijd te verdelen tussen wat prutsen aan teksten, het lezen van een handvol boeken dat in de Via Prosperità stof blijft verzamelen, en korte tot lange wandelingen met Magnifieke Marcel. Om het aangename aan het nuttige te paren – en dus onder meer het waarom van zijn verblijf nog wat beter te motiveren – voert de sukkelaar tussendoor vrijwillig ook enkele dringende en minder hoognodige klussen uit.

Een van die opdrachten kent eind vorige jaar een schuchtere start. Problemen met de kwaliteit en stabiliteit van de tv-streaming drijven de piot naar de service-shop van de internetprovider. Een supervriendelijke en niettemin kordate jonge vrouw controleert de klantenfiche en zien vrij snel de oorzaak van het euvel. Geduldig legt zij uit dat de connectie met het Wereldwijde Web nog steeds verloopt via een achterhaalde en tragere ADSL-lijn. Daarom stelt zij een upgrade voor naar een snellere én goedkopere Fiber-aansluiting. De piot kan enkel instemmend knikken.

Helaas vergt de overstap enig administratief gedoe en de tussenkomst door een technicus in de zeer nabij toekomst. Aan geen van beide voorwaarden kan de sukkelaar op dat moment voldoen. Wat overeind blijft is een losse afspraak om later terug te komen. Dat is voor de dame totaal geen probleem. Zorgvuldig noteert zij op een briefje de belangrijkste details van het gesprek. Helemaal onderaan voegt zij haar contactgegevens en haar naam toe: Sophia.

De initiële ontmoeting ligt reeds enkele maanden achter de rug, wanneer de piot gewapend met de juiste documenten andermaal de telecomshop binnenstapt. Een jonge kerel en idem-dito vrouw wachten op klanten met vragen. Vrijwel onmiddellijk herkent de piot zijn contactpersoon van destijds (hoewel zij in zijn afbrokkelend geheugen iets jonger oogt): “Sophia?“

Een brede glimlach bevestigt zijn vermoeden. De sukkelaar schetst de situatie en legt haar nota samen met de nodig documenten op tafel. Heel snel weet zij weer waarover het gaat: “Ik herken uw accent. Dat is nu toch wel een tijdje geleden dat u hier was?“

Wanneer de piot dat bevestigt en eraan toevoegt dat hij slechts af en toe, zij het zoveel als hij kan, in de streek vertoeft, kijkt zij op: “Van waar bent u afkomstig?“. Niet wachtend op het antwoord (“La Belgique“) gaat zij aan de slag. Terwijl de PC onaangeroerd blijft, tokkelen haar lange, slanke en verzorgde vingers lustig op een tablet. De huidskleur van haar handen en haar gezicht omschrijft de sukkelaar doorgaans als “een velletje met ingebakken zon“. De piot vermoedt een Magreb-achtergrond, maar durft het niet vlakaf vragen, dus kiest hij voor een tactische omweg.

“Is het Sóphie of Sophía? Hoe spreekt men uw naam uit?” vraagt hij schuchter. Ze glimlacht: “Het is Sophía, precies zoals u het uitspraak bij de begroeting.”

“Een kennis van mij in België heet ook zo,” vist de piot, “Ze woont in het Brusselse en is van Marokkaanse afkomst.”

“Ik ben ook Marokkaans!” antwoordt Sophia. Prompt wenst de piot in het weinige Arabisch dat hij kent, haar alle vrede toe. Die begroeting verleidt de Berberse vrouw na het beantwoorden van de groet tot een opmerkelijke verzuchting: “Ik wist wel dat Belgen veel meer kosmopoliet zijn dan de Fransen.“

De piot weet niet meteen hoe hierop te reageren: “Heu… Merci… C’est gentil.“

De sukkelaar heeft noch het hart, noch de moed om Sophia te verklappen dat ook niet alle Belgen gezegend zijn met een open en tolerante geest. Dat ook in België meer vileine figuren rondmarcheren en opruiend toeteren dan dat gezond is voor een samenleving. Dat ook tussen de Ourthe en de Noordzee de stem van blinde haat steeds luider klinkt bij bewonderaars van Trump, Putin en andere dictators, bij blinde volgelingen van de Antwerpse Führer, Die flämischen Genossen en andere verdeeldheid zaaiende rechts-radicalen.

Zelf heeft de sukkelaar plaatsvervangende schaamte voor elke vorm of uiting van nationalisme, racisme en xenofobie. De vele haatvolle woorden op de (a)sociale media en andere platformen doen hem pijn. De bijhorende beschamende daden sterken hem in zijn drang om goed te doen, en iedereen zijn, haar of hun waardigheid te gunnen.

De confrontatie met deze realiteit blaast somberheid in het hoofd van de piot. Meer dan ooit beseft hij dat het catastrofaal gebeuren in de Donaldland uiteindelijk geen ver-van-mijn-bed-show meer is. Het is ruwe realiteit en heeft zelfs één heel droevig neveneffect: in die context stemt het goed bedoeld compliment van Sophia de sukkelaar triest. Want de feiten vertellen een ander verhaal.