Laatst verleidde een vluchtige ontmoeting de piot tot nadenken over “polariteit” en “polarisatie“.

Het knettert nogal vaak onder de hersenpan van de piot. Om zo’n moment is er belachelijk weinig nodig opdat zijn gedachten alle kanten uit stuiteren. Onlangs lokt een vluchtige ontmoeting de sukkelaar in een spiraal van diep, oeverloos en chaotisch mijmeren. Tijdens de ochtendwandeling met Magnifieke Marcel ontwaart hij op blikafstand een voor hem onbekend persoon die zich moeilijk laat inschatten. Is het een vrouw, is het een man, is het een trans? De piot geraakt er niet onmiddellijk uit, en eigenlijk boeit het hem een seconde later al niet meer. Voor hem is de figuur een vriendelijk mens die zijn “goeiemorgen” met een brede glimlach beantwoordt. En meer moet dat eigenlijk niet zijn, vindt hij.

Voor zichzelf heeft de piot al heel lang geleden uitgemaakt dat de tweedeling die velen op alle denkbare en ondenkbare terreinen en niveau’s bewust moedwillig of argeloos onbewust willen doordrukken, geen logische basis heeft. De pseudo-filosoof in hem begrijpt waarom de ja/neen-, plus/min-, een/nul-, voor/tegen- en dus ook de man/vrouw-opsplitsing zo handig is, of beter: zo populair is bij een tanend deel van de bevolking. Zo’n polariteit maakt het de zoekende mens gemakkelijk want het houdt het bestaan (hun wereld) eenvoudig en dus overzichtelijk. Men hoeft er nauwelijks bij na te denken. Het negeren of ontkennen van eventuele nuances maakt zo het zwart-wit plaatje lekker moeiteloos. Evenwel: voor wie de moed, de energie en het verstand heeft om te luisteren, vertelt de realiteit een heel ander verhaal.

Zonder “Fifty Shades of Grey” aan te halen (maar het is sexy om dat wel te doen), is het niet zo moeilijk om zich voor te stellen dat zowat elk individu seksualeit en seksuele identiteit op zijn/haar individuele manier beleeft of vorm geeft. Let wel: dit houdt hoegenaam niet in dat er op die manier miljoenen verschillende genders zich presenteren, zich manifesteren of erkent moeten worden. Zo werkt het niet, vindt de piot. Wat er wel is, is een opeenstapeling van polariteiten: man/vrouw, homo/hetero, trans of niet, hard/zacht, en ga zo verder, de een boven of onder de ander en zo elkaar beïnvloedend.

Om helemaal kierewiet van te worden is de vaststelling dat de moderne computersprogrammatie (en dus ook Artificiële Intelligentie) ondertussen probleemloos is afgestapt van de ja/neen-schakeling (1/0). Tegenwoordig herkent, verwerkt en produceert dat milieu ook de begrippen “misschien“, “ik weet het niet” en alle aanverwanten in al hun nuances .

In de ogen van de piot is “polariteit” in wezen een uiting van menselijke zwakheden, meer bepaald luiheid, het halsstarrig vastklappen van het bekende en de onwil om in de overtreffende trap na te denken. Daartegenover – hoewel onlosmakelijk verbonden (zij het met enige nuance) – staat “polariseren“. Waarom zoveel kerels, dames en alles wat daartussen een plaatsje vindt, met zoveel duivels plezier hierin een favoriete strategie vinden, mag voor velen een raadsel zijn, de piot heeft er zijn mening over. “Polariseren” is naar zijn bescheiden opvatting steeds weer een uiterst gemene poging om de eigen zwakheiden, tekortkomingen en falen onder de mat te vegen. Diep onder hun gepanserde huid schuil een dom, gevaarlijk en blind monster, meestal fanatiek overtuigd van het eigen dubieus gelijk. Althans, dat vreest de piot.

Hoe dan ook, ondertussen blijft de sukkelaar alle passanten vriendelijk toeknikken en begroeten. Is het niet goed voor de wereld, het is alvast goed voor zijn gemoed.