Laatst constateerde de piot een naar zijn mening tegelijk bevreemdend en grappig feit.

Als een echte patriot voert de piot (meestal) met trots een driekleurig vaandel (zwart-geel-rood) en koestert hij waar het dundoek voor staat. Zoals het een echte vaderlander past, verhindert zijn liefde voor de eigen heem hem niet om ook een warm hart te hebben voor andere culturen en talen. Integendeel: als historicus heeft hij geleerd dat elke maatschappij bloeit dank zij een gezonde portie kruisbestuiving. Ook op dat vlak hebben de nationalisten het gruwelijk verkeerd voor.

Tot ergernis van velen maakt de piot er een punt van om zoveel mogelijk medeburgers bij een begroeting aan te spreken in hun eigen moedertaal. Naast interesse in hun taal en cultuur – en dat mag niemand verbazen – is zijn neus nieuwsgierig naar wat er op of in hun fornuis staat te pruttelen. Dat laatste geldt voor de meeste landen en regio’s. In sommige ervan mocht hij kortstondig toeven; andere contreien bezocht (en bezoekt) hij enkel in zijn hoofd. En toch zijn ook die naties waar hij om of andere reden niet zo’n grote voeling of een stevige band mee heeft, nooit echt veraf.

Onlangs kwam de sukkelaar tot de vaststelling dat zowel zijn lichaam als zijn brein verrassende connecties hebben met het zogenaamde en naar het schijnt wondermooie Vrij Land, zoals het koninkrijk zichzelf noemt. (En neen: we hebben het daarbij allesbehalve over Rusland, The United States, Noord-Korea of andere Hongarijes. Wat denk je wel!) Zelf heeft de piot geen greintje behoefte om dat territorium in het verre Zuid-Oost Azië te bezoeken en toch is het hem nader dan hij aanvankelijk denkt.

Tijdens een ongewoon en zeldzaam moment van helderheid, ziet de piot de waarheid onder ogen: twee individuen die (ook al beseffen ze het zelf niet) een niet onbelangrijke invloed hebben op de piot, zowel lichamelijk als mentaal, hebben een onmiskenbare relatie met Thailand.

De ene rekent de piot tot zijn verzameling van onvrijwillige en sporadische raadgevers. In een vlaag van poëtisch falen bedacht hij hem het epitheton “Mijn Thaise Goeroe“. Dat is in feite een heerlijk misleidende titel, want de man is een volbloed Belg met het hart op de juiste plaats die een nieuw leven zocht en vond in Ratcha-anachak Thai. De piot kent hem uit een vorig bestaan en proeft via de (a)sociale media op afstand van zijn inzichten.

De andere noemt de piot niet zo subtiel “Mijn Thaise“. De lieve dame heeft de liefde gevolgd naar België en verzilvert alhier onder meer haar opleiding als manueel therapeute. Aan haar raam waarschuwt een veelzeggend bordje “No Happy Endings!“. Regelmatig legt de piot zijn krakende, roestige en gespannen ledematen, hoofd en ruggenwervels in haar vaardige handen. Nadat zij al zijn spieren, pezen en botten weer op de juiste plaats heeft gekneed, voelt de sukkelaar zich telkens weer een beetje herboren, zij het vooral fysiek als een slappe versie van zichzelf.

Alleen om die twee personen is de piot Thailand enorm dankbaar, ook al zal hij waarschijnlijk nooit daarheen (kunnen) trekken om in een tempel een gepast en symbolisch dankoffer neer te leggen.