Laatst geraakte de fragiele schrijfroutine van de piot in de war.

Amper bekomen van drie weken toeren doorheen de wonderbare schoonheid van Noorwegen in het gezelschap van zijn geliefde Road King (meer dan 7100 km op de teller) krijgen de zwevende en zweverige hersenspinsels van de piot te maken met het leven zoals het is. Ditmaal is de reality-check nogal confronterend, in de zin van: “verwacht edoch ongewoon” en “normaal edoch uitzonderlijk“.

Gedwongen door een ongelukkige samenloop van omstandigheden vindt Het Studentje tijdelijk opnieuw een onderkomen in de Via Prosperità, en dat leidt tot enkele vervelende, zij het niet onoverkomelijke obstakels. Het feit dat zij terug is, vormt geen enkel probleem, integendeel. De jongste rekruut is te allen tijde meer dan welkom in de kazerne, het verblijf waar Mijn Groote Liefde, Magnifieke Marcel en uiteindelijk ook de piot de dienst uitmaken (let op de volgorde).

Wat wel een hele opgave is, is het ineen puzzelen van de inboedel van twee autonome huishoudens in één enkele woonst, hoewel ook dat op zich geen halsbrekend knelpunt vormt. Dat de Via Prosperità sinds de nestverlating door de kinderen langzaam in een andere plooi is gaan liggen, is al evenmin relevant: het is hoogstens wat vervelend.

Waar de piot vooral last van heeft is de subtiele verstoring van zijn eigen gewoontes – vooral zijn schrijfroutine – en helemaal niet de feitelijke oorzaken van die hinder.

Om te beginnen heeft zijn zogenaamd schrijvershok nog meer dan anders de allure van een opbergzolder, wat op zich ironisch is, want Platform 9 3/4 is gelegen onder de dakpannen. Ditmaal is de problematiek niet de stapels ongelezen boeken, de rondslingerende papieren met half afgewerkte notities en verhalen, de kaduke would be verzamelingen, of de restanten van elektronica die allang uit dienst is. Want dat is allemaal charmant en schenkt de ruimte bij momenten de uitstraling van een slecht onderhouden museum van de mediocre smaak. Het zijn de vele dozen die er plotseling opduiken en het betreden van de kamer bemoeilijken. De kartons bevatten allerlei spullen die in het huishouden van Het Studentje ongetwijfeld een min of meer essentiële functie hadden, maar die nu redelijk overbodig zijn want reeds aanwezig in de inboedel van de Via Prosperità. Bovendien betrekt Het Studentje de logeerkamer recht tegenover Platform 9 3/4, wat de wederzijdse privacy delicaat maakt. En andermaal: met wat goede wil en veel respect zijn ook deze topics moeiteloos op te lossen. Hoewel.

Centraal in het schrijfhok staat een grote, houten en brocante bureau met twee volwaardige zitzijdes. De ene werkplek torst op normale dagen de laptop van de piot, uitgebreid met een extra toetsenbord en twee computerschermen. De andere kant is min of meer vrij en gebruikt de piot wanneer hij de vulpen en het schrijfboekje ter hand neemt om wat te prutsen. Dat laatste kan nu niet meer. Op het schrijfblad staat – op voorstel van de piot zelve – het gigantische tv-scherm dat Het Studentje voornamelijk gebruikt om te gamen en af en toe een film of serie te streamen.

Een handvol dagen gaat voorbij zonder dat de piot zich in alle rust kan concentreren op schrijfwerk, hetzij manueel dan wel digitaal. Zoals alleen zij dat kan, proeft Mijn Groote Liefde zijn ongemak en komt zij met een opmerkelijk, geniaal voorstel. “Wat als we het bureautje uit de nagelstudio van Het Studentje plaatsen in de hoek van onze living,” suggereert zij, “dan kan je daar schrijven“. In een adem voegt zij daar aan toe: “Voorlopig.“

De piot knikt en kijkt onmiddellijk aan tegen een marsorder: het voor het verhuis haastig uiteen geprutste meubeltje opnieuw in elkaar puzzelen. Nog voor de inkt op het bevel droog is, presenteert zich een wit schrijftafeltje met net plaats genoeg voor een scherm, een laptop en een toetsenbord. En met wat goede wil is ook het schrijven met de hand er mogelijk.

En met resultaat.