Laatst zette een pijnlijke lies een rem op de piot.

Lang niet voor het eerst staan in deze blog het lijf en leden van de piot centraal. Of beter gezegd: de aftakeling ervan. Onwerelds als hij is, vertelt de pronker graag aan iedereen die het eigenlijk niet horen wil, hoe hij ooit gezegend was met een kathedraal van een lichaam. Dat is een leugen. In werkelijkheid was het nooit meer dan een redelijk goed onderhouden tweekamerwoninkje in een of andere arbeiderscité.

Dat was toen. Vandaag vertelt een heel ander verhaal. De leefruimte oogt onmiskenbaar ruimer en groter, maar is daarom niet beter. Hoewel de motor (meestal) en de boordcomputer (doorgaans) goed functioneren, beginnen het roestig chassis en de geblutste carrosserie meer en meer het gebruiksplezier te bederven. Vooral op slechte dagen…

Zo stapt de piot meer dan een jaar lang door zijn zielig leven met amper een halve mond tanden, omdat zijn kiezen een voor een omvallen als verweerde grafstenen. Na de extracties van de resterende afbrokkelende tanden, het aanpakken van een chronische ontsteking aan de onderste sinussen, het uitvoeren van een bilaterale sinuslift en het aanbrengen van meerdere implantanten, beëindigt finaal het opschroeven van prothesen een maandenlange en ingewikkelde gebitsreconstructie.

Al evenzeer een teken van vooruitschrijdende slijtage en het bijhorend mechanisch falen, is de opspelende heup van de piot. Nu kampt de sukkelaar reeds heel lang met latente nek-en schouderstramheid en een pijnlijke onderrug. Meerdere doktersbezoeken wezen de patiënt op de harde realiteit: artrose. Elke medicus die de piot hierover sprak, formuleerde op zijn manier hetzelfde advies: “Blijf in beweging. Leer ermee leven. Slik een pijnstiller als het niet te harden is. En vooral: blijf zo natuurlijk mogelijk bewegen.” Het is een batterij adviezen die de patiënt piot nauwgezet ter harte neemt.

Een paar Provençaalse herfsten geleden, tijdens de gebruikelijke avondlijke aankomstwandeling langs Les Alpilles naar Estelle (omdat er rond dat uur geen bussen meer rijden), krijgt de piot te maken met een hem tot dan toe ongekende sensatie. Onder het stappen lijkt hij door zijn rechter heup te zakken. De pijn is dof en matig, maar onmiskenbaar aanwezig. Iets lijkt het scharnier te hinderen en dat is erg vervelend. De daaropvolgende dagen blijven die symptomen achterwege.

Eenmaal terug in de Via Prosperità enkele weken later, krijgt de sukkelaar er opnieuw mee te maken tijdens de ochtendlijke kakwandeling met Magnifieke Marcel. Ditmaal blijft een doffe pijn persistent hangen. Bang dat er in die regionen een “mannelijke tumor” woekert, trekt hij zo snel als mogelijk naar zijn huisdokter. Zij sust zijn bezorgdheid: “Het heeft niks met je prostaat te maken. Volgens mij is het artrose op het heupgewricht. Voor alle zekerheid verwijs ik je door naar een radioloog.“

Met een klein hartje schuift de piot kort daarop aan voor meervoudige Röntgen-foto’s van het bekken en de heupen, gevolgd door een echografie van beide liezen. Terwijl de radioloog in de aanloop van dat laatste onderzoek de gel op de scan-probe aanbrengt, formuleert hij een eerste, voorlopige en vooral geruststellende diagnose: “Ik heb de X-ray’s al eens bekeken. Volgens mij is er niet veel aan de hand.” Daarop begint hij met de echo-staaf in de lies van de piot te poken: “Ja. Zoals ik zei: artrose. En daarrond zit het weefsel ontstoken. Mijn verslag gaat naar de huisarts die het met jou zal bespreken.”

Het volgende doktersbezoek bevestigt deze diagnose. Later vindt de sukkelaar in zijn online medisch dossier het uitgebreid verslag van de radioloog terug, inclusief de foto’s. Het besluit van dat zeer gedetailleerd radiologisch rapport is bondig en duidelijk: “(1) Matige voornamelijk laterale coxartrose rechts meer dan links met tekens van femoroacetabulaire impingement; en (2) Discrete chronische insertie tendinose van de adductoren tegen de pubis rechts.“

Dat is ondertussen vele seizoenen geleden. Al die tijd heeft de piot schijnbaar geen last meer van die zogenaamde coxartrose, tot een week geleden. Plots wil de heup niet meer mee. Uur na uur wordt het erger dan het ooit geweest is. Elke beweging doet pijn. Stappen verstramt tot hinken. Omdraaien in bed is een marteling, wat gruwelijk onaangenaam is voor een woelige slaper als de piot. Dagen duurt het voor hij weer wat “normaal” kan stappen. Een doffe pijn heeft zich gerieflijk genesteld in zijn lies.

Op een ochtend komt de sukkelaar tot een verlammende vaststelling. Niet alleen houdt die vervloekte, verwenste en verrekte coxartrose hem weg van zijn geliefde loopschoenen. De monsterlijke pijn versmacht ook zijn zin om op een toetsenbord te tokkelen. Een aantal zelfopgelegde opdrachtjes verzamelen verduisterend stof. Eventjes weet de piot niet wat hij het ergste vindt: niet kunnen sporten of niet kunnen “prutsen“.

Na een week zijn de scherpste en pijnlijkste kantjes van de artrose-aanval weg gevijld. Dat merkt de piot aan de groeiende goesting om te gaan lopen/joggen (een kleine test van living naar veranda is alvast veelbelovend) en aan dit. Dít dus. Ja, dít.