Laatst was de piot doodop.

Het belang van een goede nachtrust is de piot niet onbekend. Over het algemeen is de rust van lichaam en zinnen voor hem geen probleem. Mijn Groote Liefde getuigt graag hoe zijn hoofd amper het peluw beroert als de sukkelaar reeds verzinkt in een diepe slaap. Het maakt niet uit of het de nachtelijke dwarreldans in de maat van Morpheus is, dan wel een haastig hazenslaapje na de middag, de piot maft snel en diep, vaak begeleid door sonoor ronken. Als ervaringsdeskundige kan Mijn Groote Liefde haarfijn beschrijven hoe een hevige ruk aan het hoofdkussen, een innige aai over het hoofd of een plets van de vliegenmepper het snurken verstomt; althans voor even. De piot blijft rustig verder knorren.

Doorheen de jaren is een onmiskenbaar slaapritme in het steeds meer kreupele lijf van de piot geslopen. In tegenstelling tot de jonge springer van weleer heeft hij heden geen problemen met ontwaken bij het zonsopgang, tot groot jolijt van Mijn Groote Liefde. Want wanneer zij na haar ochtendlijke ongelijke strijd in de badkamer de keuken binnenstrompelt, staat haar een keurig gedekte ontbijttafel te wachten. Des avonds staat er meestal geen uur op zijn tocht naar de echtelijke bedsponde. Wanneer precies de slaap hem overmant, is nogal afhankelijk van de energie die zijn dagtaken opeisen, en ook of hij tussen alle activiteiten door al dan niet kan genieten van een verkwikkende siësta. Een al even belangrijke factor is de eventuele consumptie van bepaalde drankjes…

De voorbije weken heeft de agenda van de piot zijn slaappatroon danig verstoord, wat maakt dat hij er overdag niet altijd zo fris bij loopt. Ditmaal zijn het niet zijn belachelijke sportieve uitspattingen, zijn intense motoruitstappen of de heftige marsorders van Mijn Groote Liefde, die een gruwelijk grote hap uit zijn energiereserves opeisen. Niks van die recurrente zaken, integendeel. Meerdere aaneensluitende en samenlopende gebeurtenissen zijn de grote boosdoeners.

Vlijtige volgers weten dat Het Studentje sinds kort door omstandigheden een tijdelijk onderkomen heeft in de Via Prosperità. Met haar en haar spulletjes vervoegen ook twee schattige huiskatten (Maurice en Marie) het huishouden. De aandacht en hunker waarmee Magnifieke Marcel het tweetal tegemoet treedt, is allesbehalve wederzijds. Enkel een résidence séparée waarborgt enige vrede. Deze diplomatieke oplossing vergt nogal wat procedures en protocollen. Zo is de trappenhal de eerste helft van de nacht toegewezen aan Magnifieke Marcel. Zodra de Felidae hun nachtelijke activiteiten opstarten en een grotere actieradius claimen, delen Mijn Groote Liefde en de piot gedwongen hun slaapkamer met de energieke Labradoodle. Een ononderbroken nachtrust is al enige tijd niet meer aan de orde.

Net als vorig jaar heeft de piot een halve week meegedraaid in het waanzinnige circus dat Formule 1 heet. Op het circuit van Spa-Francorchamps fungeert hij 3 dagen lang als Shop Manager van een stand met Puma/F1-Merch. Tijdens die periode verblijft de sukkelaar op een camping op amper 25 minuten autorijden van het circuit. Zo hoeft hij pas rond 4u uit bed om tijdig zijn tent te openen. In theorie is dat vroege uur geen probleem, want rond half tien kan hij reeds zijn slaapzak dichtritsen. Helaas hebben zijn mede-kampeerders (voor het grootste deel “ollanders“) andere plannen. Rond 22u gaat op het terras de volumeknop helemaal open voor een Tomorrowland-achtig festijn met veel polonaises en andere André Hazes-replica’s. Pas na middernacht gaat de stekker eruit, waarna de feestvierders nog wat na-borrelen onder de luifel van hun sleurhut. Hoewel hij redelijk goed blijft functioneren, voelt de sukkelaar hoe het cumulatief slaaptekort zijn concentratie met een kaasschaaf te lijf gaat.

Niet zo geheel verwonderlijk voelt hij zich de maandagochtend na het race-event zo weerbaar als een versleten dweil. Veel tijd om te recupereren is hem niet gegund. Nog diezelfde avond landen Lady Mae en Baron Basil (de spruiten van Junior) voor een meerdaags verblijf bij Meetje Moto en pépé – respectievelijk Mijn Groote Liefde en de piot. Met één klap ziet het kazerne zich gekatapulteerd naar een kwart eeuw terug. Toen Junior en Het Studentje zelf nog kleuters zijn. Toen de Via Prosperità nog niet bestaat en de troepen gelegerd zijn langs een druk gebruikte steenweg. Toen Mijn Groote Liefde en de piot nog de oeverloze energie van jonge veulens bezitten. Vandaag liggen de kaarten helemaal anders en hebben de schier uitgeputte grootouders na het instoppen van het kleine grut heel veel goesting om zelf ook tussen de lakens te kruipen. Om te slapen. En dat 5 nachten na elkaar.

De toenemende vermoeidheid door de combinatie van dit alles (de drukke bezigheden, de vele huisdierenprotocollen en het verblijf van de kleinkinderen) dwingen Mijn Groote Liefde en haar ondergeschikte heel veel zaken op automatische piloot af te haspelen. Totdat op zaterdagavond Junior en Mel hun kinderen komen oppikken. Na de opkuis van de bescheiden afscheids-bbq heerst in de Via Prosperità stilzwijgend een grote eensgezindheid. Een half woord volstaat opdat de troepen strompelend naar het echtelijk ledikant klauteren.

Hun respect voor de uitstekende matras is groter dan ooit.