Laatst worstelde de piot met een geweldig stresserend en gruwelijk dilemma.

Binnen een dikke maand verblijft de piot voor een voorlopig onbepaalde tijd in de Provence. Dat doet hij geheel vrijwillig en in het kader van een helder gedefinieerde missie. Gedurende de benodigde tijd zal de sukkelaar resideren in dat paradijselijk plekje waar de hemel de aarde raakt, het huisje genaamd Estelle. Zijn opdracht is simpel: supervisie houden terwijl de dakdekkers en aansluitend de installateurs van zonnepanelen hun werk doen.

Voor deze maneuvers is geen marsorder uitgeschreven. Het welwillend fiat van Mijn Groote Liefde is zijn vrijbrief, een permissie die zich stilzwijgend elke week verlengd, zolang de situatie het vereist en zijn aanwezigheid noodzakelijk is.

Tijdens de nauwgezette voorbereiding van deze troepenbeweging stuit de sukkelaar op een levensgroot probleem, met name de keuze van het transportmiddel dat hem naar het zuiden zal begeleiden. De piot zweert namelijk bij het mantra dat voor elke verplaatsing een optimaal voertuig bestaat. Het komt er op neer de juiste en meest gerechtigde keuze te maken, gebaseerd op een aantal criteria. In dit specifiek geval bieden zich drie vormen of formules aan, elk met hun kwaliteiten en vereisten: het openbaar vervoer, de automobiel en de Milwaukee Vibrator.

De tocht met het openbaar vervoer is nogal complex. Om te beginnen brengt een stadsbus de piot van de Via Prosperità naar het stedelijke stationsplein, gratis, met dank aan het senioren-abonnement. Vandaar wijst een Flixbus richting Rijsel. Deze rit is zo spotgoedkoop, dat de piot steevast 2 zitjes reserveert om een rustige en comfortabele busrit te garanderen. Aangekomen in Lille-Europe brengt een korte wandeling hem naar het zusterstation Lille-Flandres, waar een OUIGO-tgv, een hoge snelheidstrein op hem wacht. Vaak is er nog net tijd voor een koffie en een heerlijke Franse croissant. Ongeveer 4à5 uur later presenteert zich in Avignon-TGV op een belendend perron een shuttle-trein naar Avignon-Centre. Opnieuw een korte wandeling later wacht de piot in de catacomben van Avignon Gare Routière op de autocar in lijndienst die hem naar S.R. brengt. Bij aankomst aldaar is het regionaal busverkeer stilgevallen, zodat de piot verplicht is om langs de verharde oude spoorwegbedding tot aan zijn eindbestemming te marcheren.

In omgekeerde richting verloopt de verplaatsing gelijkaardig, met dat verschil dat de piot in Lille-Flandres best kiest voor een grensoverschrijdende NMBS-traject met overstap in de Groeningestad, in plaats van een Flixbus, zo hij nog vóór middernacht de Via Prosperità wil bereiken.

Tijdens het bus-bus-trein-trein-bus‘en en op de terugreis bus-trein-trein-trein-trein-bus‘en kan de piot doen waar hij zin in heeft, en wat kan binnen de beschikbare ruimte: suffen en slapen, lezen en schrijven, spelletjes spelen of een filmpje bekijken. Dat alles kan niet (en mag ook niet) bij gebruik van een auto of een motor. Een niet zo onbelangrijk detail.

Anderzijds is het traject met de wagen zo poepsimpel, dat de Kamiq het bijna op zijn eentje kan afleggen: na een kleine lokale aanloop volgt achtereenvolgens de E403-E17-A22-A1-A26-A5-A31-A7 tot bij de Pausenstad waarna wat departementale wegen het geheel aftoppen. Dat betekent instappen aan de Via Prosperità en plusminus 10 uur autosnelweg later uitladen bij Estelle, met onderweg om het anderhalf à 2 uur een korte tot middellange plas- of koffiestop. In duur doet de automobiel er even lang over als de trein-bus-constructie, met dat verschil dat de gecumuleerde vermoeidheid de laatste 100km erg lastig maken, zelfs zonder de stress van het vertraagd tot stilstaand verkeer in de Métropole de Lyon. Ook hier verschilt de terugweg in weinig van de heenreis.

Tot slot is er de Milwaukee Vibrator. Deze formule is kiezen voor een meerdaagse trip langs grotendeels departementale wegen en met overnachtingen in motels of campings. De reisweg is tevens beduidend langer dan bij de bovenstaande formules. Tijdens het rijden voelt de vrijheid schier eindeloos aan: dat went nooit. Een heikel punt is de passage doorheen het Massif Central. Hoe betoverend mooi de streek ook mag zijn, vanaf oktober kan de prachtige regio nogal koud en vooral vochtig aanvoelen.

Uiteindelijk heeft de keuze van het transportmiddel een niet geringe weerslag op de beschikbare bagageruimte en op de troepenbeweging nabij het kampement. Bij wijze van spreken kan de Kamiq op elk moment een half huishouden van het beroemde punt A naar het al even legendarische punt B versleuren. Dat is lang niet het geval bij de andere vervoersformules, trein&bus en de motor. In beide gevallen komt het er aan op zorgvuldig de bagage uit te kiezen in functie van de beschikbare ruimte. Nu wil de piot naast vers ondergoed, sokken en schoeisel, wat kledij en sanitaire spulletjes (medicatie niet vergeten!) ook zijn loopgerief (shirt, short en schoenen), zijn laptop en wat schrijfgerei, en als het even kan ook wat boeken meenemen. Allemaal geen problemen met de motor en de automobiel. Daarentegen kan zelfs een minimumbepakking van rugzak en computertas tijdens de mars tussen S.R. en Estelle (en vice-versa) voor enige fysieke ongemakken zorgen, die evenwel zeer snel weer vergeten zijn.

Het moge duidelijk zijn dat het kiezen van de juiste formule een zeer lastige en vervelende bezigheid is. De piot kan maar niet beslissen welk vervoersmiddel het meeste te bieden heeft. Zoals het een goede huisvader past, besluit hij uiteindelijk om van elke verplaatsing het bijhorende prijskaartje te berekenen. De Kamiq kost ruim 400 euro (heen en terug) aan benzine en péages (zelfs in een Bip&Go-formule). De Milwaukee Vibrator zoekt zijn weg langs Routes Départementales en wat Routes Nationales zo het niet anders kan, en verbruikt ruim 200 euro aan brandstof (heen en terug). Daarboven komen nog de verblijfkosten voor 1 tot 3 overnachtingen onderweg. Alles te samen kost de verplaatsing per openbaar vervoer gemiddeld 130 euro (heen en terug).

Er gaat nog een weekend over voordat de piot tot een besluit kan komen. Van alle mogelijke elementen (kostprijs, comfort onderweg, gebruiksgemak ter plaatse) weegt hij zorgvuldig alle pro en contra’s af.

Al snel valt de Milwaukee Vibrator van het lijst: de piot heeft schrik van de meteorologische omstandigheden die op hem te wachten in het Centraal Massief, vooral tijdens de terugreis in de tweede helft van oktober. Bovendien weet hij dat reizen naar Estelle komt met een hevig verlangen er zo snel mogelijk te zijn, en die drang is niet te paren met een of meerdere overnachtingen onderweg.

De ultieme openbaring komt tijdens een nachtelijke rit naar de Via Properità vanuit Brussels South Charleroi Airport, waar de piot Het Studentje oppikte na haar verblijf op Trinacria. Het rijden langs schaarsverlichte autosnelwegen, de drukke ringwegen rond grotere agglomeraties en de saaiheid van de weg maakt het voor de sukkelaar zonneklaar. Bij een tocht naar het Zuiden als eenling is het Openbaar Vervoer naar veiligheid, kosten en vermaak veruit superieur aan alle andere formules. Met 2 of meer, waarbij Magnifieke Marcel al dan niet betrokken is, is het een ander verhaal.

En nu is het slechts wachten op een seintje van de respectievelijk aannemers om de tickets voor de heenreis te boeken. Vive la France!