Laatst maakte de piot tijdens een motorrit een bizarre tuimelperte.

Die zondag in de Via Prosperità lokt het zalig zomerzonnetje de Milwaukee Vibrators uit hun kot. De op hand zijnde missie verheugt de piot om meer dan één reden. Vooreerst is er gewoon de altijd aanwezig behoefte om “een toertje te doen“: rijden om te rijden, waarbij niet de bestemming maar het onderweg-zijn het enige, of toch voornaamste doel is. Het feit dat Mijn Groote Liefde opnieuw in het zadel zit, is minstens even belangrijk. De hodometer van haar Motormuis-mobiel vertoont tekenen van luiheid en dat leidt tot roest, ook en vooral bij de gebruiker.

Een ander belangrijk motief is het uittesten van de nieuwe state-of-art gps-ontvanger op de Big Twin van de piot. De vorige wegzoekhulp is niet alleen een beetje verouderd, na vele jaren dienst is het scherm in het beste geval moeilijk leesbaar, en anders nauwelijks meer dan een zilvergrijze waas. De nieuwe satellietnavigatie komt met alle denkbare toeters en bellen, en de piot grijpt elke kans om dat geluid te doorgronden. En tot nu toe klinkt het als muziek in zijn oren.

De piot heeft wel zin de motortripje richting Heuvelland, langs landelijke wegen en met een terugkeer langs Nieuwpoort en aansluitend de kustbaan tussen Middelkerke en Oostende, een van de favoriete zeezichten van de Via Prosperità.

De tocht met oude, bekende wegen en nieuwe, even heerlijke stroken verloopt voorspoedig. Aan de kerk van Dranouter verwelkomt de colonne de klassieke koffiepauze onderweg. De plooistoeltjes blijven op de bagagehouder want aan de rand van de parking presenteert zich een nette picknick-tafel. Zoals gebruikelijk in zo’n geval, tovert Mijn Groote Liefde een thermos koffie met bijbehoren te voorschijn: voor elk een mok, een thermosje melk (voor haar) en wat koekjes.

Genietend van het gezelschap van Mijn Groote Liefde, het mooie weer en het bakje troost, begroet de piot vriendelijk een voorbij wandelend ouder koppel. Aan een van de auto’s op de parking houden ze halt en de koffer gaat open. Terwijl de dame plaats neemt in de wagen, rommelt de man wat in de bagageruimte, ontdoet zich van zijn wandelschoenen en trekt ander schoeisel aan. De piot concentreert zich op het koekje in zijn hand en wanneer hij terug opkijkt, ziet hij de wagen aanstalten maken om de parking te verlaten, terwijl de wandelschoenen nog aan het parkeervak staan.

Zijn bliksemsnelle reactie doet Mijn Groote Liefde schrikken: “My God! Wat scheelt er?” De piot sprint naar de vergeten spullen, tilt ze omhoog en zwaait ermee naar de wagen. Hij ziet hoe de wagen de parking verlaat. Omdat de inzittenden niet lijken te begrijpen waarom die rare snuiter in motorkledij als een gek op en neer springt, besluit de sukkelaar aan de rand van de straat post te vatten.

Heel snel checkt de piot de boord tussen de parking en de rijweg. Hij ziet een lage, onderbroken haag, beschermd door een bescheiden houten palissade, met tussendoor uitsparingen op het ritme van de geblokte begroeiing. In een flits besluit hij tussen twee hegjes door te rennen in de richting van de vertrekkende wagen. Net op dat moment voelt hij hoe het fout gaat. Iets houdt zijn onderbenen ter plaatse, terwijl de inertie zijn bovenlichaam verder vooruit stuwt, waardoor de sukkelaar als in een slapstick tegen de grond smakt.

Met dank aan de kniebeschermers in zijn motorbroek blijft de schade beperkt tot zijn rechterhand waarmee hij de schoenen vasthoudt. De piot voelt een stekende pijn aan de duimmuis en vreest het ergste. Terwijl hij recht krabbelt en de amper zichtbare ijzerdraad vervloekt, hoort hij Mijn Groote Liefde schreeuwen. Of het daarom is dat de wagen alsnog stopt, weet de piot niet zeker. In elk geval overhandigt hij door het geopende raam de vergeten wandelbottines aan het geschrokken koppel. Terug aan de picknick-tafel peilt Mijn Groote Liefde bezorgd naar eventuele pijntjes bij de piot. Hij liegt en geeft te kennen dat het nogal meevalt, en dat enkel zijn rechterduim hem zorgen baart.

Een poosje later is de koffie op en zijn de koekjes verorberd, zodat de colonne zich opnieuw in beweging kan zetten. Over de Rode Berg en dansend langs de “Schreve” gaat het richting Veurne en vervolgens naar Nieuwpoort. Tegen de volgende halte nabij Raversijde voelt de piot hoe zijn rechter pollex nogal stijf aanvoel en hoe elke beweging pijn doet: gas geven is niet zozeer een probleem, met de duim de rechter richtingsaanwijzer opzetten des temeer. Terug in de Via Prosperità gaan de handschoenen uit: de rechterduim is duidelijk gezwollen; het gewricht boven de duimmuis voelt erg pijnlijk aan.

Met meer dan 150 duizend Harley-kilometers op zijn teller, heeft de piot eindelijk een zichtbare kwetsuur opgelopen tijdens een motorrit: een verzwikte duim door een stomme val over een schier onzichtbare ijzerdraad. Er zijn ergere dingen dan dat, maar toch: auw.