Laatst overspeelde de piot zijn hand.

Voor die enkelingen die het nog niet weten: Mijn Groote Liefde is een schier bodemloos vat boordevol energie. Zij is niet zozeer een bezig bij, doch eerder een zogenaamd pas en scherp opgeladen Duracel-konijn. Dat uit zich op velerlei vlakken. Op de fiets rijdt zij de piot meedogenloos in de vernieling. Hoe diep de sukkelaar ook gaat op zijn elektrische fiets, hij kan node Mijn Groote Liefde op haar de stalen ros volgen. Soms is hij reeds blij als hij haar achterlicht blijft zien. Het is ook al lang geen geheim meer dat hun gezamenlijke renpartijtjes een nogal bevreemdend beeld garanderen: zij huppelt sierlijk voort als een frisse hinde, terwijl hij in haar schaduw als een astmatische buffel tevergeefs gelijke tred probeert te houden. Het verschil is meetbaar: op wedstrijden loopt zij doorgaans één minuut per kilometer sneller.

Daarnaast fiets Mijn Groote Liefde elke dag door weer en wind naar De Factorij, tenzij zij natuurlijk ’s ochtends de volle 7 kilometer te voet overbrugt, meestal omdat zij de avond voordien na de dagtaak haar loopsloefjes aantrok om langs een omweg naar de Via Prosperità te rennen. Het ochtendlijk wandelen jaagt het melkzuur uit haar spieren, zegt ze. De piot durft haar niet tegenspreken.

En nog is zij niet voldaan. Minstens tweemaal per week trekt zij naar een georganiseerd fitness-gedoe, van zogenaamde cross-over-oefeningen, over power-yoga en schimmige BBB-exercities tot de meest uiteenlopende fitheids-trainingen. De ene sessie is nog niet afgelopen of ze speurt reeds in programmaboekjes naar een nieuwe uitdaging.

Momenteel lopen de workshops Pilates en Krachttraining. Om toch een beeld te hebben van wat dit allemaal inhoudt, ging de piot met het toetsenbord onder de vingers op zoek naar wat meer informatie. Sindsdien laat het infame internet uiteraard geen ogenblik onbenut om de sukkelaar te bombarderen met allerlei filmpjes over het onderwerp. Doorgaans spelen daarbij een bepaald soort dames de hoofdrol, waarvan schijnbaar de buik middels een of andere chirurgische ingreep is vervangen door een strak geribbeld wasbord. Die handicap weerhoudt hen er niet van om allerlei zwaartekracht-tergende bewegingen tot een goed einde te brengen, terwijl ze met hun kleine teen in hun neus peuteren.

De piot zou de piot niet zijn indien hij dagelijks Mijn Groote Liefde digitaal lastig valt met zijn favoriete clips uit het aanbod. De sukkelaar vindt dat grappig omdat zijzelf (net als hij) in stuitende tegenstelling tot de koninginnen in de voormelde Youtube-fimpjes, de lenigheid heeft van een diepgevroren breekijzer. Meestal zegt zij daar niks over, tenzij de gymnaste in kwestie bij wijze van spreken ondersteboven hangend jongleert met zware gewichten. “Da’s d’er over,” lacht zij en daarmee verklaart zij het onderwerp voor gesloten.

Die ochtend aan de ontbijttafel verging de piot het (uit-)lachen. “Mijn broeken beginnen te knellen,” poneert Mijn Groote Liefde met dodelijke ernst, “Neen. Niet aan mijn lenden, aan mijn dijen. Misschien is dat het resultaat van die krachttraining.” Voor de piot er veel erg in heeft, staat zij op en gaat zij op één been staan. Delicaat balancerend buigt zij vervolgens sierlijk voorover, neemt het potje confituur en sluit het deksel.

De piot valt bijna van zijn stoel. Het is niet zozeer die ontzagwekkende onthulling gevolgd door die al even imposante evenwichtsoefening die hem van zijn sokken blaast. Wat vooral ongezien is, is dat laatste: het klemvast dichtschroeven van het bokaaltje.