Laatst leidde een boswandeling tot grote verontwaardiging bij de piot.

Zoals alle mensen heeft de piot een handleiding en hij gelooft graag dat die beknopt en overzichtelijk is. Zo koestert de sukkelaar met een warm hart heel wat routines. Dat inzicht is het resultaat van diep en begeleid nadenken in een minder heldere periode in leven. De bijsluiter van deze kennis vermeldt hoe middels een redelijk aantal ankerpunten een bescheiden cirkelgang mentaal uitmondt in meer houvast, rust en stabiliteit. Het is wijs daar iets mee aan te vangen.

Het aantal simpele gewoontes van de piot laat zich niet op twee handen tellen. Sommige zich redelijk verborgen, andere zijn helemaal geen geheim. Een kleine bloemlezing is hier op zijn plaats. Elke ochtend ergens tussen half zeven en zeven uur opent hij de blaffeturen, daarin niet of nauwelijks beïnvloedt door kalender en geografie. Is Magnifieke Marcel aanwezig, dan neemt het baasje hem na het ontbijt bij de leiband voor een kakwandeling in de beschikbare natuur. Vervolgens spendeert de sukkelaar elke voormiddag aan huishoudelijke klusjes en karweitjes, en trekt hij zo de nood het dicteert met de fiets naar een van zijn favoriete winkels. Na de lunch gaat hij “spelen” en “prutsen“: lezen en schrijven (eerst met vulpen en papier, daarna herschrijven op een toetsenbord), films en series bekijken, of sporten. In de late namiddag verwelkomt hij Mijn Groote Liefde bij haar terugkeer van de Factorij met een eenvoudig doch voedzaam avondmaal. Over het dageinde zwijgen we zedig.

Wanneer hij in de Via Prosperità resideert, trekt de piot dus elke ochtend met Magnifieke Marcel naar het nabijgelegen Foreest Feltem. Helaas gebruikt hij vaak de obligate poepzakjes voor een ander doel, met name het opruimen van zwerfvuil. Meestal zijn het solitaire (bier-)blikjes, lege snoepzakjes of broodjeswikkels, en uiteraard uitgeputte sigarettenkartonnetjes, stuk voor stuk achteloos weggegooid door respectloze passanten. Soms denkt de piot dat deze vieze slordigheid een afspiegeling is van een verrotte geest. Toch durft hij deze piste niet helemaal afwandelen, omdat het steevast uitmondt in een met machteloosheid doorregen kwaadheid. Zo dat gevoel hem overvalt, is een groot deel van zijn dag naar de kloten.

Die ochtend kondigt de kakwandeling zich eerder rustig aan. Magnifieke Marcel slentert snuffelend door het bos, zoals alleen hij dat kan. Ondertussen speurt de piot op de gekende zwerfvuil-hotspots naar de gebruikelijke rommel. Tot zijn grote opluchting valt er letterlijk niets te rapen. Dat verandert aan de rand van het bos waar het wandelpad een bocht maakt, doorgaans een propere plek. Over de volledige lengte van een omgevallen boom liggen (allemaal leeg) colablikjes, petflesjes, chips-zakjes, een pakje sigaretten en – niet ongebruikelijk – een doorzichtig, hersluitbaar plastiek zakje dat onmiskenbaar naar weed ruikt.

Dat laatste vindt de piot niet erg. Podheads storen hem niet of nauwelijks. Want zijn genuanceerde mening over cannabis staat op één lijn met die over alcohol en aanverwanten: zolang de gebruiker ervan geen gevaar is voor zichzelf en zijn omgeving, is er geen probleem. Ook hier geldt dat ieders vrijheid zo ver reikt totdat het de integriteit (in de breedste betekenis van het woord) van een ander dreigt te beschadigen. Daar ligt de grens. Daarom ook storen stoners die rommel achterlaten in het bos hém wel mateloos.

Het is niet de eerste keer dat de piot in het Foreest Felthem zo’n rokersnest tegenkomt en het zal waarschijnlijk ook niet de laatste keer zijn. En ook ditmaal ruimt hij rustig de smeerboel op, hoewel. Bij elk brokje vuilnis dat hij opraapt en opbergt, groeit zijn boosheid. Tegen dat hij de volgepropte zak in de nabijgelegen openbare afvalbak dropt, is zijn verbolgenheid gewoekerd tot een onvervalste woede.

“Criminelen! Crapuul! Uitschot!” schreeuwt het hart van de sukkelaar en dat stilzwijgend verbaal geweld tempert ietwat zijn gemoed. De piot slaagt erin zijn kwaadheid te camoufleren. Zijn hersenen halen lang niet voor het eerst een nog steeds onbeantwoorde vraagstuk boven: “Wat bezielt die figuren om elk respect voor alles en iedereen, voor de natuur en hun omgeving, voor de wereld in het algemeen, overboord te gooien? Waar halen zij het lef?” De borrelende woede kookt verder: “Waarom zijn sommige individuen zo slecht? Waarom kiezen sommigen bewust voor het kwaad? En dat allemaal terwijl het goede meer, intenser en langer plezier verschaft?“

Eenmaal terug in de Via Prosperità ventileert de piot zoals zo vaak zijn woede op het Smoelenboek. Dat helpt, voor efkes.