Laatst had de piot een uitdagende ervaring.

Het begint allemaal met een onverwachte edoch geweldige vraag: of de piot wil voorlezen uit eigen werk op een recent opgerichte culturele ontmoetingsplek. Natuurlijk wil de sukkelaar dat doen en onmiddellijk rijdt hij zich vast in zijn eigen enthousiasme. Het “eigen werk” van de piot beslaat vooral uit zijn blogs, een stapeltje klungelige haiku’s en wat teksten van recente performances op Weerwoord Woord. (Teksten in opdracht van het huisvandeMens voor huwelijksceremonies en afscheidsplechtigheden zijn per definitie voor eenmalig gebruik). Zoals dat vaker gaat bij oudere mensen, herinnert de sukkelaar zich plots – na veel zuchten en steunen – dat hij een handvol jaren terug in eigen beheer enkele boeken heeft uitgegeven.

Meteen denk hij daarbij aan “Het Ontwaken van Motormuis“, een nogal autobiografisch geïnspireerd werkje over hoe Mijn Groote Liefde haar panische angst voor zware motoren overwint, hoe zij een Harley-Davidson aanschaft en hoe daarmee het leven van de Via Prosperità overhoop is gegooid. Het boekje bestaat uit 3 delen: Genesis, Renaissance en Testament. “Genesis” vertelt hoe het allemaal begonnen is, terwijl “Renaissance” een redelijk mislukte poging is tot filosoferen over wat motorrijden met een Milwaukee Vibrator eigenlijk inhoudt en wat het doet met een mens. Tot slot is het derde deel “Testament” een bundeling van getuigenissen van gelijkgestemden.

Zo het wankel geheugen van de piot hem niet te veel bedriegt, is het eerste deel (“Genesis“) omwille van het verhalend elan, uitermate geschikt om voor een luisterend publiek te brengen. Ter voorbereiding van de voorleesavond neemt de piot alvast het boekje ter hand. Na lectuur van Genesis trekt hij een paar zure conclusies. Het verslag van het ontwaken is onmiskenbaar te kort om op dergelijke leesvoorstelling te brengen. Passages voorlezen uit het tweede deel vindt hij al evenmin een goed idee: niemand heeft boodschap aan zijn (mislukt) filosofisch geratel, weet hij. Al snel besluit de piot nà het Motormuis-verhaal “De Temporibus“, één van zijn Weerwoord-performances te brengen.

Tijdens het bladeren doorheen “Het Ontwaken van Motormuis” valt een vervelend gevoel als een ruw wollen deken over de hersenen van de piot. De jeuk is bijna niet te harden. De taal van het boek is niet langer dat van zijn huidige pen. Van de meeste alinea’s weet de sukkelaar met grote zekerheid dat hij ze vandaag helemaal anders zou formuleren. De vertelling verdient zoveel beter, vindt hij.

Dat beseft blijft knagen tot hij ergens leest dat één van zijn idolen en inspiratiebronnen Lara Taveirne binnenkort uitpakt met een “nieuw” boek. Haar uitgever wil oorspronkelijk haar debuutboek opnieuw publiceren. (“De Meisjes van Calais“: de piot is reeds geruime tijd wanhopig op zoek naar een koop-exemplaar.) Tijdens het herlezen van de oorspronkelijke tekst, komt de schrijfster tot een gelijkaardige vaststelling: de gehanteerde taal zint haar niet langer. Uiteindelijk komen uitgever en auteur overeen om het verhaal te herschrijven tot “De Meisjes van Krijt” (dat is ook de titel van het toneelstuk gebaseerd op dat boek).

Dat bericht baart een openbaring bij de piot. Misschien moet hij dat ook maar eens doen. Misschien moet hij het ontstaansverhaal en zijn pseudo-filosofische hersenspinsels door de mangel halen, geholpen door inzichten en technieken die het vele bloggen hem hebben bijgebracht.

Nu rest hem een dubbele taak: de benodigde tijd vinden en een passende titel verzinnen.