Laatst was de piot het slachtoffer van een grote tristesse.

Die ochtend signaleert Mijn Groote Liefde schijnbaar terloops dat de voorraadkast verontrustende leemten begint te vertonen. Die eenvoudige opmerking is voor de piot het signaal om met zijn boodschappenlijstje aan de slag te gaan. Andere bezigheden en verplichtingen verschuiven het logistieke initiatief tot een eind in de namiddag. Zodra het kan bestijgt de sukkelaar zijn retro E-bike met vooraan een bagagedrager en achteraan ruime draagtassen, en peddelt gezwind want ondersteund naar de lokale supermarkt.

Zoals gebruikelijk op dat uur van de dag verovert de schoolgaande jeugd de straten en de pleinen van de wijk. Als een losgeslagen mierennest wandelen , rennen en fietsen zij naar huis, naar een afspraakje met vriendjes of naar – wie weet – een of andere “naschoolse” activiteit. Teder aanschouwt de piot de vele taferelen. Op zo’n moment beseft hij meer dan ooit dat hij dit soort bezigheden ondertussen reeds meer dan een halve eeuw ontgroeit is. Dat belet de sukkelaar niet om zijn ogen de kost te geven.

Niet voor het eerst denkt de piot aan de zogenaamde “Tweede Wet Wintein“, die stelt dat hoe ouder een man wordt, hoe meer mooie jonge meisjes hij (al dan niet) figuurlijk tegen het lijf kan lopen. Nog niet zo lang geleden is de nerd in hem erin geslaagd is dat fenomeen te definiëren in een eenvoudige, wiskundige formule die niet misstaat naast de “Speciale Relativiteitstheorie“. Hierdoor is de regel gepromoveerd van een Axioma naar een Stelling, waaraan logischerwijze niet getwijfeld kan en mag worden, tenzij je RFK jr. of Taco Donny heet.

Onder het zien van al die opgewekte meisjes gaat het hart van de piot zingen. De overgrote meerderheid van hen beantwoordt zijn vriendelijke groet met een heerlijke glimlach, variërend van welgemeend over geringschattend tot smalend. Dat laatste kan de sukkelaar niet raken, want zijn brein zeilt ondertussen op andere gedachten. En die zijn niet meteen om mee te lachen.

Het zien van zoveel schoonheid kan niet verhinderen dat een salvo pertinente bedenkingen zijn gemoed aan scherven schiet: “Wat voor wereld laten mijn generatie en ook de volgende die mooie mensen na? Welke puinhoop, welk zootje hebben wij ervan gemaakt? Met welke erfenis hebben wij hen belast? Zal er nog ruimte zijn voor vrijheid, schoonheid en geluk? Voor waarheid en rechtschapen mensen? Is er voor hen nog een levenswaardige toekomst weggelegd?” Stuk voor stuk voltreffers waar een mens niet meteen gelukkiger van wordt, al doet de piot zelf zijn best om dat sentiment onderhuids te houden. Het zijn tenslotte besognes die bij hem al langer smeulen.

Onder het fietsen schrijft de piot in zijn hoofd een virtueel lijstje met alle zaken die de samenleving, de maatschappij dreigen te verzieken en versmoren. Met groeiende opwinding trekt hij alle mogelijke schuifjes open en inspecteert de inhoud ervan: sociaal engagement en sociale vangnetten, pers en vrijheid, natuur en wetenschap, recht en redelijkheid, politiek en waarheid, populisme en nationalisme. Op alle terreinen ontdekt hij dezelfde tendensen. Enerzijds een toenemende polarisatie en een woekerende minachting voor de befaamde gulden middenweg, die vaak geplaveid is met eerbare compromissen. Anderzijds – en gekoppeld aan het voorgaande – het verdampen en ontbreken van respect als ingesteldheid: respect voor de medemens, respect voor de gemeenschap, respect voor het universum. Voor velen staat in hun levensbeschouwing en -beleving niet langer de mens als wezen centraal, wel het eigen ego, de mens als individu.

Vooral die groeiende respectloosheid voor alles en nog wat doet de piot pijn tot in het diepste van zijn wezen. De cocktail van woede en machteloosheid om zoveel oneerlijkheid maakt hem weemoedig. Ook beseft hij dat enkel een open geest met een warme genegenheid het enige doeltreffende medicijn is tegen die chaos. En daarom wil hij die attitude als een wapen op zich dragen.

Eenmaal terug in de Via Prosperità is er taart en dat maakt het leven iets dragelijker. Toch voor even.