Laatst plengde Mijn Groote Liefde een liefdevolle traan. De piot niet.

Aficionado’s weten dat Het Studentje na een langdurig verblijf in de Arteveldestad door omstandigheden een voorlopig kampement heeft opgeslagen in de Via Prosperità. Vandaag komt een gepland einde aan deze tijdelijkheid, en stapt, treint en vliegt zij een nieuwe toekomst tegemoet. Na grondig studiewerk verlaat Het Studentje eventjes het ouderlijk dak en kiest voor een terreinverkenning in Barcino.

Het vooruitzicht van deze beweging drenkt de Via Prosperità in een vreemde cocktail van hoop, opwinding en gelatenheid. Naast het regelen van vele praktische zaken is er ook de nodige aandacht voor de logistieke ondersteuning. Enkele dagen na haar vertrek zal de piot met een wagen vol spulletjes naar haar temporair onderkomen trekken.

Die ochtend hangt er iets in de lucht, zoals dat heet. Het is zo’n mooie zomerdag naar een recept die enkel de herfst kent. En toch legt het aangekondigde vertrek er een extra laagje bovenop. Zelfs Magnifieke Marcel voelt dat er iets gaande is. De vlucht is pal in de namiddag. Dat betekent lunchen onderweg op de trein of eventueel in de luchthaven zelf. Als een voorbeeldige moeder ontfermt Mijn Groote Liefde zich over een boterhampakket voor de piot en voor haarzelf. Het lijkt wel een brooddoos voor een schoolreis, bedenkt de piot. Het Studentje bereidt haar eigen vegan hapjes, die zoals steeds heel veel smaak en een zorgvuldige bereiding uitstralen. Mocht het kunnen, de piot zou een ruil voorstellen.

Op de trein naar Brussels Airport keuvelen Het Studentje en Mijn Groote Liefde er lustig op, zoals enkel moeders en dochters dat kunnen. De piot sluit zich af en in zijn oortjes klinkt een oudere aflevering van zijn favoriete podcast “Nerdland“. Af en toe – heel vaak eigenlijk – sluit hij genietend de ogen. Wanneer hij de zoveelste keer bij een goede en dus grappige passage opkijkt, ziet hij hoe zijn meisjes elkaar grinnikend aanstoten en hem bekijken. Wat ze onderling zeggen kan hij niet horen, maar hij heeft wel een vermoeden (die later blijkt te kloppen).

De colonne is ruim op tijd in de vertrekhal. Na nog wat heen en weer gemarcheer, geeft Het Studentje aan dat ze naar de Gate wil. Aan de toegangspoortjes gaat ieder zijn eigen weg. Binnen enkele dagen zien de piot en Het Studentje elkaar terug, wanneer hij haar met een auto vol spulletjes achterna reist. Voor Mijn Groote Liefde is het terugzien een zaak van vele weken.

Bij de afscheidsknuffel weent Mijn Groote Liefde zachtjes. De piot weet dat het geen tranen van verdriet zijn. Daarvoor is zij te trots op de moed en het doorzettingsvermogen van haar dochter. Hij vermoedt een emotionele reactie op de onzekerheid, het onvermogen om helder te zien wat de toekomst brengt. De wetenschap dat Het Studentje ook deze stap weloverwogen en goed doordacht heeft, helpt en houdt de piot recht.

Op de trein terug nuanceert Mijn Groote Liefde haar bezorgdheid en herhaalt ze haar steun voor Het Studentje en haar plan. De piot knikt. Binnen enkele dagen ziet hij haar terug en hij vraagt zich af of daarom zijn emoties minder opwellen. Of misschien is het omdat ook hij proeft dat alles goed komt.

“Todo va salir bien.“