Laatst vocht de piot tegen zichzelf.

Het is leven is niet altijd even gemakkelijk, wil het cliché. Of ook en misschien beter: niet altijd even eenvoudig. Zo is de piot de laatste tijd redelijk fanatiek tegelijk actief op meerdere fronten. En dat komt de zo verlangde en gekoesterde rust in zijn arme hoofd niet ten goede.

Iedere keer een aanlokkelijk verzoek zijn pad kruist, trekt de piot die materie met veel gretigheid naar zich toe. In zijn beleving zijn al die opportuniteiten als parels, opalen en briljanten op een snoer, ook al voelt het soms aan als een verzameling molenstenen rond zijn nek. De sukkelaar weet dat en toch slaagt hij er nauwelijks in om er iets aan te verhelpen.

Enkele fijne digitale engagementen, de supervisie op verbouwingen in het paradijs, de wekelijkse schrijfles met de bijhorende opdrachten van Marieke, het diverse vrijwilligerswerk en zijn sportieve aspiraties: het zijn stuk voor stuk energie-slurpende stromen die zijn agenda dreigen te overspoelen. Het is eenmaal behoorlijk veel voor het bescheiden dessertbordje van de piot.

Dat neemt niet weg dat de sukkelaar snakt naar meer stilte, naar meer eenvoud, naar meer redelijkheid voor zichzelf. De toekomst kan hem daarbij helpen. Nog even en hij kan een paar items van zijn todo-lijst schrappen. Hopelijk komen er niet te snel nieuwe bij. Ergens beseft hij dat dit enkel afhangt van zijn wil en moed om “neen” te zeggen.

Ondertussen probeert de sukkelaar zijn cool te houden en meer dan ooit te genieten van het leven.

Santé. A l’an qui vient…