Laatst zat de piot is het oog van een kijfstorm.

De natuur strooit de herfst om zich heen. Het is vrijdagavond en een opgewekte vibe neemt de bovenhand. Wat aanvankelijk een zorgeloze avondwandeling in Foreest Felthem lijkt, krijgt uiteindelijk toch een ranzig randje en dat heeft niks te maken met Magnifieke Marcel. Dat beest gedraagt zich tijdens de expeditie voorwaar voorbeeldig.

Op een populaire picknickplek nabij een educatief instituut is het vrolijk druk. Een aantal volwassenen en kinderen troepen samen rond uitnodigende boodschappentassen en schoolrugzakjes. Moeders kwetteren. Vaders misbruiken met enkele kinderen een tot zitbank gerecupereerde boomstam als schommeltafel. Zoals het een flinke jongen past, negeert Magnifieke Marcel het nerveuze gedoe en gidst hij de piot verder het bos in.

Op de terugweg komt de colonne opnieuw voorbij het tafereel, net op het ogenblik dat de gezinnen aanstalten maken om op te stappen. De piot constateert dat de hoeveelheid zwerfvuil op en rond de pleisterplek oogmartelend groot is. “Wat een vuile boel,” constateert hij luidop.

Een koppel uit het gezelschap lijkt die opmerking persoonlijk te nemen. Eerst schudden zij met luide stem alle verantwoordelijkheid van zich af: “Er lag al vuiligheid als wij hier zijn gekomen. Onze dochter heeft hier haar huiswerk gemaakt.” De piot vindt dat argument nogal mager en haalt de schouders op: “Misschien wel, maar toch niet zoveel.“

Die opmerking is voor het gezelschap het sein om over te schakelen op een nogal agressieve scheldtirade, met als triest hoogtepunt het hoogst xenofobe “Ge zijt gij niet van hier zeker“. Zelfs Magnifieke Marcel voelt dat er iets niet klopt en rukt aan de leiband in een poging om de onheilsplek zo snel als mogelijk achter zich te laten. De piot volgt hem in dit streven en negeert rustig de roepers die de colonne achtervolgen tot aan de toegang van de nabijgelegen school.

Terwijl de verwijten hem om de oren vliegen, probeert de piot zijn verbazing te verwerken. Immers, in amper twintig woorden weet het ouderpaar naadloos over te schakelen van een gewoon gesprek naar een grootschalige razernij. Los van het feit dat dit een weinig stichtend voorbeeld is voor hun dochter, is het maar de vraag of dit gedrag de gehypte waarden van haar katholieke lyseum weerspiegelt.

Wanneer de wegen scheiden, schreeuwt de vader nog een laatste schimpscheut in de nek van de piot: “Gij zijt een lelijk mens.” De sukkelaar haalt zijn schouders op en bedenkt: “Beter een lelijk mens dan een slecht mens.” Vijftig meter verderop wenst hij dat hij het ook luidop had gezegd.

De volgende morgen neemt de piot op de gebruikelijke ochtendwandeling een grote vuilniszak mee, en verlost de pleisterplek van alle rotzooi.