Laatst ontdekte de piot wiskunde in de uiting van zijn audio-visuele waardering.

Het gebeurt niet vaak en het is altijd welgekomen: die vrijdagavond trekt de Via Prosperità naar de bioscoop. Mijn Groote Liefde verzilvert een uitnodiging voor een filmavond in pluche kuipzetels met een gratis drankje en knabbel bovenop. Wat dat laatste betreft kiezen de troepen unaniem voor popcorn en regular cola.

De film zelf mogen zij niet kiezen. De prent is een typisch Hollywood-vehikel in die zin dat het de tweede sequel op een niet zo slecht origineel is. De eerste film in de reeks vindt de piot grappig en plezant, de tweede is minstens amusant, terwijl hij nu mag ervaren dat de derde in de rij redelijk aardig maar voorspelbaar is, hoe goed en hoe mooi de acteurs van beider kunnen ook mogen zijn.

Bij het verlaten van het cinemacomplex na afloop, onderwerpt Mijn Groote Liefde haar piot aan een streng kruisverhoor: “En? Wat vond je ervan?” Verrassend genoeg (maar eigenlijk niet echt) heeft de sukkelaar reeds een antwoord klaar: “Het is één van die films waarvan ik vind dat één keer zien volstaat…” Mijn Groote Liefde knikt instemmend en pakt en passant uit met een zeldzaamheid: “Je hebt gelijk. Ik weet precies wat je bedoelt.“

’s Anderendaags zoekt een nieuwsgierige piot hoe anderen de film waarderen en proeft een redelijke grote eensgezindheid. De meesten labelen gemiddeld “3 op 5“. Zelf heeft de sukkelaar een lagere score in gedachten.

Onder het surfen denkt hij na over zijn eigen commentaar: “Een film om één keer te zien en daarna nooit meer.” Dat is een redelijk goede samenvatting van zijn manier van waarderen, ongeacht het medium, stelt hij vast.

Het overgrote deel van de films en tv-series ondergaat de piot slechts één keer. In gedachten bekroont hij al die producties zonder uitzondering met één ster, als erkentelijkheid voor de inspanningen van cast en crew.

Bij titels die hem aanspreken, vervoeren en betoveren, ligt dat anders. Die “klassiekers” kunnen steevast rekenen op twee, drie of meer visies. Fijn gepolijste juweeltjes zoals “The Big Bang Theory/Young Sheldon“, “NCIS” en “Derry Girls“, blockbusters zoals “The Martian“, “Barbie” en natuurlijk “Love Actually“, heeft de piot onfatsoenlijk vele malen gezien, om nog maar de zwijgen van de “Harry Potter“-filmreeks. In zijn ogen verdienen al die kleppers logischer wijze meer sterren, misschien zelfs evenredig met het aantal keer dat hij vrijwillig en zelfs doelbewust koos om ernaar te kijken.

Om het overzicht te behouden bepaalt hij de maximale score op 5, wat bijna gelijk staat aan “oneindig“. Vanaf dat punt beschouwt hij de productie als “werelderfgoed” en verplichte kost. Bij boeken heeft hij een gelijkaardig sentiment.

Persoonlijk vindt de piot dat het met films en series is, zoals met wijn. Om te beginnen is het leven veel te kort om slechte wijn te drinken. Daarnaast is het doodzonde om een goede cuvée niet vaker te jouïsseren, tot grote wanhoop van Mijn Groote Liefde.