Laatst geraakte de piot verlamd.

Het is geen geheim. De piot zit opnieuw op de schoolbanken. Na jarenlang prutsen in het duister, volgt de sukkelaar dit schooljaar een schrijfcursus bij een gefêteerd auteur. Die actie is nodig, want zijn pen botst meer en meer op obstakels. Zijn kunde is begrensd, zo leert hij met scha en schande.

Halfweg het eerste semester is duidelijk dat die schrijfklas boeiend en vooral zeer leerrijk is, los van de zeer inspirerende locatie. Elke les krijgen de vlijtige leerlingen een schrijfopdracht binnen een specifiek thema of een welomschreven stijl. Daarnaast biedt de lesgeefster ook de mogelijkheid om elk kwartaal een eigen werkstuk ter beoordeling voor te leggen. Elke aspirant-schrijver kan rekenen op een gemotiveerde en wel doordachte feedback.

Uiteraard prutst ook de piot zo’n epistel bijeen. Trouw aan zijn modus operandi pent hij schier in één geut een verhaal neer, over een niet-gefinaliseerde jeugdliefde die na vele jaren vermissing opnieuw opduikt. Het geheel moet een mengeling zijn van eigen inzichten en grappig bedoelde situaties verpakt als halfslachtige krimi. Hij ziet zichzelf een nieuw genre uitvinden. Zijn inspiratie oogst hij tijdens de schrijflessen en tijdens een kort verblijf in Le Midi (daar waar de hemel de aarde raakt).

Overmoedig en hooghartig als hij is, maakt de sukkelaar in een begeleidende “Lees Mij” de lesgeefster attent op het feit dat zijn werkstuk een klad is, dat de embryonale tekst amper meer is dan een feitelijk raamwerk. Uiteraard is dat een geweldig overbodige opmerking. In haar feedback zet de schrijfjuf hem op zijn plaats en brengt zowel gekende pijnpunten als onvermoede tekortkomingen op het voorplan. Een dikke onvoldoende op zijn puntenkaart, dus.

Zoals het een voorbeeldige leerling past, neemt de piot zijn rapport zeer ter harte. Hij print het uit en legt het onder zijn hoofdkussen. Al heel snel doktert hij in zijn hoofd een handvol cruciale aanpassingen, aanvullingen en andere ingrepen uit. Zijn verhaal moet beter en mooier en intenser. Met een (zoveelste) retraite in het zuiderse paradijs in het vooruitzicht, verheugt hij zich op een weekje spelen met woorden, zinnen en gedachten, voorwaar een van zijn favoriete bezigheden. Helaas valt dat geweldig tegen.

Telkens de sukkelaar het Word-document van zijn verhaal open klikt, overvalt hem een kamerbrede angst. Zijn tekst en de zichzelf opgelegde taken maken hem bang. De piot is als de dood voor een verkeerde aanpak en vreest dat hij het verhaal zal verprutsen.

Misschien gaat hij gebukt onder een soort faalangst. Misschien is zijn project mislukt en moet hij de restanten opbergen, of beter: verbergen voor de mensheid. Misschien is de waarheid dat hij aan het einde van de dag niks te vertellen heeft. Dat en veel meer van die dingen razen als een winterse Mistral door zijn hoofd.

Kortom: de piot is een schichtige schijter met een pen.