Laatst viel bij de piot de zelfdiagnose “uitputting“.

Open deuren zijn nooit zinloos en vaak – niet-onbelangrijk – richtinggevend. Ze laten zich moeiteloos intrappen, ook als het gaat om zaken zoals het internet en sociale media. Die roemruchtige combinatie is het voorbij decennium uitgegroeid tot een steeds driestere informatiestroom van nieuwsverhalen, uitgesproken meningen en andere aankondigingen, de ene al meer geloofwaardig en meer waarheidsgetrouw dan de andere.

Aan zijn afgesloten actieve carrière heeft de piot een vette streep ervaring in en met de media overgehouden. Mede waardoor weet hij ook wel dat er tegenwoordig niet significant méér zogenaamde nieuwswaardige gebeurtenissen plaatsvinden, tenminste in verhouding tot de immer groeiende bevolking. Wat wel veranderd is, is de snelheid en de omvang waarmee allerhande voorvallen en wetenswaardigheden door de (sociale) media rapper opgepikt en verspreid geraken. De slinger is doorgeslagen van het trage krantenlezen met zijn geselecteerde, gecontroleerde en geduide feiten, telkens gegoten in een keurig verteld verhaal, naar het past-boem plaatsen op sociale media van ongefilterde, contextloze en nauwelijks geverifieerde stories, vaak uitgespuwd in een niet zo fraai taalgebruik. Het internet maakt de wereld tegelijk kleiner en breder.

Kort na de zogenaamde Vileine Breuk ontving de brievenbus van de Via Prosperità niet langer een krant. Sindsdien oogst de piot zijn actualiteit op nieuwssites allerhande, de ene al betrouwbaarder en objectiever dan de andere. Die laatsten bezoekt hij node en steeds het laatst, meestal gelokt door een of andere doorverwijzing op Social Media.

De laatste weken en maanden voelt de piot zijn dorst naar panklare actualiteit verdampen. Tijdens het surfen beperkt de sukkelaar zich tot algemeenheden. Hij scrolt doorheen de koppen en de gebruikelijke analyses van pennen met meer verstand dan hemzelf. Die tendens is hem glashelder duidelijk wanneer hij merkt dat hij zich op korte tijd inschrijft op een aantal gerenommeerde en geroemde nieuwsbrieven, een kanaal dat hij tot dan toe probeert te vermijden als de pest om overzicht te houden in zijn mailbox. Zeer uitzonderlijk laat hij zich verleiden tot het streamen van een nieuwsuitzending of een podcast.

Maar dat is niet alles. De laatste tijd verzeilt de piot steeds vaker in lusteloosheid, een geestelijke vermoeidheid die vele acties doorstreept: schrijven, joggen en lezen. Hoezeer hij zich ook verzorgt (voedzame en gezonde maaltijden, geen alcohol), hoe hard hij ook probeert te zwemmen, meer en meer verdrinkt hij in lethargie.

Die ontwikkeling zet de piot aan het denken.

Zou het kunnen dat het de piot allemaal teveel wordt? Niet zozeer de veelheid en de intensiteit aan berichten (want dat reguleert hij zelf) maar de inhoud en de teneur van de tijdingen. In zijn ogen lijkt het alsof steeds meer zaken steeds vaker de verkeerde richting uitgaan, zonder dat iemand er iets aan kan doen. Steeds meer bloedt het hart van de sukkelaar bij het zien van zoveel onrecht en grondig fout handelen op alle maatschappelijke vlakken, van het verenigingsleven over de lokale en nationale politiek tot het internationale toneel, waarbij hij alleen maar kan hopen dat het ingegeven is door domheid en niet door de slechtheid van rancuneuze, narcistische figuren.

De piot zucht en hoopt dat het ooit nog goed komt. En niet alleen omdat hij zo hard hunkert om ooit die fameuze coast-to-coast motortocht doorheen de U.S. of A. te kunnen rijden. Maar nog veel meer omdat hij hoopt op de best mogelijke samenleving voor Lady Mae, Baron Basil en al die volwassenen van de toekomst.

Sorry dat het zolang duurde voor dit blogbericht gepubliceerd is. De piot is mentaal moe.