Laatst kwam de hond van Pavlov om het hoekje kijken.

Niet voor het eerst – en zeker niet voor het laatst – resideert de piot in Le Midi, of “daar waar de hemel de aarde raakt“. Andermaal is dit verblijf een onderdeel van een complexe en gefaseerde troepenbeweging. Na een recente upgrade van het kampement Estelle komt op afspraak een veiligheidsinspecteur langs om de uitbreiding te controleren. Tegelijk maken de Via Prosperità en Het Studentje van het maneuver gebruik om opnieuw wat spulletjes naar het Catalaanse Les Corts te verhuizen.

Deze laatste intentie bepaalt de vorm van de troepenbeweging. Doordat openbaar vervoer bij dergelijk gesleur geen optie is, komt het inschakelen van de Kamiq in het vizier. Normaal mag de piot in zo’n geval – en op instructie van Mijn Groote Liefde – steevast Magnifieke Marcel als medepassagier begroeten. Tenzij de automobiel de allure aanneemt van een verhuiswagen, wat ook ditmaal het geval is. Zelfs de passagierszetel is volgestapeld.

Hoewel Magnifieke Marcel achtergebleven is in het hoofdkwartier, is het beest toch min of meer aanwezig, zo blijkt. De piot betrapt er zich op dat bij alles wat hij uitvoert, hij rekening lijkt te houden met de Labradoodle. Bij het verlaten van Estelle kijk hij om zich heen, als voor het checken van de waterbak en de favoriete verwijlplek van het dier. Bij het slapengaan opent hij voorzichtig de slaapkamerdeur, om te verhinderen dat Magnifieke Marcel ongevraagd breed uitgestrekt zijn plek op het bed opeist. Bij culinaire bewegingen houdt de sukkelaar onbewust rekening met het ondeugend opduiken van een voedselstelende snoet.

Over dat alles moet de verbijsterde piot toch even nadenken.

Hoewel de piot graag voor waar aanneemt dat hij een vrij mens is in handelen en denken, vertellen zo’n histories toch een ander verhaal. Ook zonder dat ie aanwezig is, beheerst Magnifieke Marcel het doen en laten van de piot. Eenmaal de sukkelaar zich daarvan bewust is, kan hij zich best voorstellen dat ook Mijn Groote Liefde op een gelijkaardige manier zijn habitus altijd en overal bepaalt. Dat wist hij reeds, maar één enkel voorval legt ondubbelzinnig bloot dat het veel dieper zit dan hij tot nu toe vermoedde. Tijdens het smeren van een boterham aan het keukenwerkblad schermt hij niet alleen zijn hapje af voor de niet-aanwezige viervoetige liefhebber, tegelijk hij kijkt ook achterom om de afwezige Mijn Groote Liefde te vragen of zij ook een hongertje heeft.

De piot proeft hoezeer Mijn Groote Liefde is uitgegroeid tot de belangrijkste figuur in zijn bestaan. Dat mooie meisje is simpelweg het referentiekader waarbinnen de sukkelaar in leven blijft.