Laatst voelde de piot eventjes de behaaglijke warmte van de spotlights.

De piot is jarig. Het is een jaarlijkse gebeurtenis die hem steeds minder vreugde brengt. Hoewel, hij vindt het ergens toch leuk om telkens weer 36 te worden. Of is het 42? De sukkelaar geraakt soms de tel kwijt. Volgens Mijn Groote Liefde is het een vorm van dementie. Volgens de piot is het een uiting van jeugdigheid en levenslust. Ze moet er altijd om lachten.

Traditioneel zet dat jaarlijks jubileum altijd de deur op een kier naar veel plezier en vertier, ook ditmaal. ’s Ochtends kijkt Mijn Groote Liefde de jarige doordringend in de ogen, zoals alleen zij dat kan. “Dit is jouw verjaardag,” zegt ze redelijk overbodig, “Je mag doen en laten wat je wil.” Voor ze vertrekt naar de Factorij voegt ze daar nog snel aan toen: “Kies maar wat je vanavond wil eten. Ik maak het wel voor je klaar.“

Tijdens de week roert doorgaans de piot in de kookpotten. Het is onderdeel van zijn takenpakket. Alleen in het weekend durft Mijn Groote Liefde het gebruiksrecht van het gasfornuis met elektrische oven opeisen, en dat leidt niet zelden tot heerlijke pret. En dat jolijt is niet altijd culinair, integendeel. Dat zij dit maneuver nu ook op een redelijk doodgewone weekdag aanbiedt, is hoogst uitzonderlijk.

Door al dat gedoe is de arme sukkelaar een beetje het noorden kwijt. Een aantal gerechtjes weet zijn hart keer op keer verleiden. Toch houdt hij het dit keer – gelet de omstandigheden – liever wat eenvoudig. Hij wil zeker niet Mijn Groote Liefde extra belasten, of haar in een oncomfortabele positie dwingen.

Na heel diep en pijnlijk nadenken ziet de piot het licht: hij zal gaan voor een eenvoudige maaltijd. Na een tweede brainstormsessie landt zijn keuze op Hamburgers met witte bonen in tomatensaus en frietjes. Dat is een gemakkelijk gerechtje waar weinig tot niets fout mee kan gaan, denkt hij. Bovendien is het redelijk simpel om een lekkere hamburger te bereiden. De witte bonen in tomatensaus komen in een bokaaltje en kunnen desnoods zo de microgolf in. Wat kan daar mis mee lopen? Tot slot schreeuwen ook diepvriesfrietjes eenvoud uit.

Het is anders uitgedraaid.

Wanneer de piot Mijn Groote Liefde op de hoogte brengt van zijn gastronomische desiderata zegt zij zeer beslist: “Als je dat wilt eten, zal ik dat voor je klaarmaken. Gij moet niks doen. Dat komt in orde. Vanavond staat er hamburger met witte bonen op het menu!” (Achteraf bekeken mocht de sukkelaar op basis van eerdere ervaringen op z’n minst een beetje achterdochtig zijn.) Zoals gewoonlijk trekt hij erop uit om de ingrediënten van het feestmaal te kopen.

’s Avonds dient er zich nog vóór de hamburgers de pan ingaan, een eerste menu-wijziging aan. De witte bonen in tomatensaus moeten wijken voor het witloof dat Mijn Groote Liefde in de ijskast ontdekt (“Mmmm, daar heb ik zin in!“). Omdat het uiteindelijk toch zijn verjaardag is, mag de piot hierover ook een beslissing nemen: “Wil je het met mayonaise uit het potje of verse?” vraagt ze.

Eenmaal aan tafel merkt de piot dat de schaal rauw witloof (opgewerkt met mayonaise en peper) geflankeerd is door een kom opgewarmde appelmoes, een van de lievelingsbijgerechten van Mijn Groote Liefde. Ook met het vlees scheelt er iets. Op zijn bord vindt de sukkelaar twee halve hamburgers, bien cuit, en helaas niet opgetuigd met meegebakken uienschijven en versnipperde champignons, zoals bij zijn recept. “Ik weet dat je jouw hamburgers graag rozig hebt, maar ik heb ze het liefst goed doorbakken,” verontschuldigt Mijn Groote Liefde zich, “En bij hamburgers is dat niet altijd goed te zien, dus daarom heb ik ze tijdens het bakken in twee gesneden.“

En wat de frietjes betreft… Daarover heeft de piot besloten zedig te zwijgen.

Maar de sukkelaar heeft geen klagen. Voor even draait het avondeten rond hem. En het aldus voorgeschotelde alternatief voor entre saignant et à point gebakken hamburgers met witte bonen in tomatensaus, is herkenbaar, eetbaar en lekker.

Anderzijds tovert deze déjà-vu een speelse glimlach op de lippen van de piot.