Laatst proefde de piot de impact op het brein van een geografische positie.

De piot is een verwoed gebruiker van het internet. Niet in het minst wanneer hij op zoek is naar de juiste spelling of een synoniem van een woord. Daarnaast is het WorldWideWeb tegelijk zijn nieuwsportfolio en een leuke leeszetel in een gezellig theehuis. Hij luistert en kijkt naar alles wat in zijn brievenbus of op zijn werkblad valt, van het oeverloos gezwets van hersenlozen tot de spitse overpeinzingen van monumenten die zoveel slimmer zijn dan hemzelf. Op sommige van die heldere geesten durft hij zelfs het label “goeroe” kleven. Een aantal van die lichtende voorbeelden – bijna was het woord “vuurtoren” gevallen – heeft vaak om diverse redenen gekozen voor een min of meer geïsoleerd bestaan, al dan niet in een ver land. En dit verhuis heeft schijnbaar een invloed op hun pen.

Een schrijnend voorbeeld is de evolutie die een goed bespraakte pennenridder heeft doorgemaakt, en nog steeds doormaakt. De piot is een grote fan van de kerel. De man heeft een mening en deelt zijn inzichten met veel bravoure en aplomp. Hij aarzelt niet het reilen en zeilen van de maatschappij, de medemens en “de politiek” aan te pakken. Momenteel resideert hij voor langere tijd op een Franse berg, tegen de Spaanse grens aan, een feit waar de piot danig jaloers op is. Hoewel. Sinds kort bevlekt een nogal verbeten, bittere teneur het wekelijkse schrijfsel van deze literaire ridder. Dat ruikt steeds meer naar een soort onthechting, loskomen of wegdrijven, om het woord “vervreemding” niet te gebruiken. En hij is niet de enige. Het is een fenomeen dat de piot eerder reeds bespeurde bij een van diens Andalusische confraters. En die vaststelling zet de sukkelaar aan het denken.

De digitalisering kneedt de wereld tot een dorp, zij het met een paar markante eigenaardigheden en neveneffecten. Tegenwoordig weet de zoekende burger sneller wat de jetsetter als ontbijt tot zich neemt, dan wat de buurvrouw die avond op tafel zet. Daarnaast blijft via de koperen kabel, via glasvezel of via 4/5G zelfs in de grootste isolatie een levenslijn intact met de gemeente, het gewest of het land van herkomst. Wat hier gekend is, is ook geweten Down Under. En toch lijkt het ondanks alle digitale mogelijkheden voor deze goeroe en zijn concullega’s aartsmoeilijk om naast de feiten ook voeling te houden met de polsslag van de maatschappij.

Zonder daarom te verschrompelen tot een heremiet, lijken de betrokkenen zich steeds meer te concentreren op details en symptomen, terwijl ze blind zijn voor het groter geheel. Terwijl men precies zou vermoeden dat de relatieve afstand een beter overzicht zou creëren. Niet dus. Elke referentie verdampt. Of dit negeren van structuren en mechanismen al dan niet moedwillig is, valt moeilijk te zeggen. Bij de piot woekert het vreselijke vermoeden dat mede door die isolatie zijn idolen zich meer en meer focussen op het fenomeen “ik“. Hun instrumenten zijn: wat zie ik – wat voel ik – wat heb ik ? De vraag hoe een gecontesteerd gebeuren of sentiment kadert binnen een samenleving, is in hun ogen niet langer relevant. Zo lijkt het toch.

De piot vraagt zich af of een zelfgekozen isolement de drang verdooft om zinvol samen te leven. En die vaststelling doet pijn. Want ook de sukkelaar droomt van een leven in de rust van een heuvelrug in het Mediterrane zuiden. De wetenschap dat dergelijke isolatie het gevaar inhoudt op een toegenomen egocentrisme, doet hem huiveren en twijfelen.

De piot is bang dat ook bij hem de afzondering van een berghut zijn perspectief zal bezoedelen en scheeftrekken.