Laatst besefte de piot dat hij een gespleten pen is.

Tot vervelens toe mochten aficionado’s het hier al lezen: de piot volgt een schrijfcursus. Ook het hoe, waarom en waar kwam meermaals aan bod. Dus daar gaat het niet over. Wel over het feit dat tijdens een van de (steeds boeiende) lessen de sukkelaar tot het besef kwam, dat zijn pen lijdt aan wat het best kan omschreven worden als een dissociatieve identiteitsstoornis. Dat inzicht had de impact van een clusterbom.

De pen van de piot neemt een andere gedaante aan naargelang het decor waar hij over het al dan niet digitale papier glijdt. Daarbij gaat het niet zozeer om kameleon-achtige prestaties, maar wel om het etaleren van een andere persoonlijkheid. Dat uit zich in de taal, de woordkeuzes, de onderwerpen, de lengte van de zinnen, het aantal bijzinnen en adjectieven, kortom: in de schrijfstijl.

Naast de alledaagse huis-, tuin- en keukenteksten, springen in het ‘oeuvre’ van de piot drie modi in het oog: zijn gelegenheidsteksten (huwelijksceremonies en afscheidsplechtigheden), zijn blogjes en zijn zogenaamde literaire probeersels.

De blogstijl van de piot is gekend: doorgaans nogal egocentrisch gebazel, vaak belachelijke meninkjes en richtingloze beschrijvingen, meestal gegoten in een barokke taal met grote aandacht voor adjectieven allerhande en tussendoor een kinderlijke stafrijm. Voor plechtigheden schudt zijn pen mooie, vooral goedbekkende spreektaal op papier met – als het even kan – pogingen tot pakkende beeldspraak.

Tot slot zijn er de literair bedoelde opstellen. Na jarenlang te hebben rondgezworven in blogs en ceremoniële teksten, is de literaire pen voor de piot een zware beproeving. Dat mag hij elke week ervaren. In haar haarscherpte evaluaties houdt de schrijfjuf zich (terecht) niet in. Week na week hamert zij op dezelfde principes: ‘show don’t tell‘ (laat de lezer maar fantaseren en conclusies trekken) en helderheid boven schoonheid.

De piot doet zijn stinkende best. Helaas voelt hij af en toe hoe wanhoop de bovenhand dreigt te halen over zijn schrijfambities. Het gebeurt meer dan eens dat hij reeds met de handdoek in de hand klaarstaat. Tot op heden houdt de sukkelaar het wel vol, want hij houdt nu eenmaal van schrijven, ongeacht de pen. Het is een passie die bloeit bij verbetenheid, ook al komt het met een nogal fysieke kostprijs.

Voor al zijn schrijfsels, in het bijzonder voor zijn blogs, start sukkelaar graag met een handgeschreven klad, of op z’n minst met een uitgetekend of -geschreven schema. En hier komen zijn duivelse ouderdomskwaaltjes om de hoek kijken. De laatste tijd heeft de piot de indruk dat de artrose na zijn nek, knie, heup en rechterduim, nu ook zijn rechterschouder gevonden heeft. En dat is geweldig lastig voor een rechtshandige. Hoe langer een primaire schrijfsessie met pen en papier duurt, hoe meer gewrichtspijnen en spierkrampen zijn rechterzijde verlammen.

Gelukkig leidt tokkelen op een toetsenbord hoogstens tot lage rugpijn. Voorlopig. En dan nog enkel in het geval van een oncomfortabele schrijfstoel.