Laatst maakte de piot zich zorgen over neurologische aberraties.

Soms kolkt het in en rond de infame Via Prosperità. Af en toe lijkt de plaats in de greep van een geselend en alles verterend vuur dat de bewoners dwingt tot de meest gekke bokkensprongen, uitbarstingen en dwalingen, als zijn ze stuk voor stuk figuranten in een hectisch circus genaamd chaos. Er zijn van die dagen dat de piot betwijfelt of minstens één van de bewoners ze wel alle vijf op een rijtje heeft.

Om te beginnen is er Magnifieke Marcel. Zij die de Via Prosperità vaak frequenteren kennen het beest als een overenthousiast koekelul, een loebas die zijn eigen kracht niet kent en iedereen tot vriend wil nemen. Helaas lijkt het meer en meer dat dit slechts één van zijn vele gezichten is. Tijdens hun dagelijkse, gezamenlijke ochtendwandeling merkt de piot steeds vaker dat het humeur van Magnifieke Marcel nogal kan wijzigen. De ene dag is de stoere jongen een poeslieve hond die vriendelijk en tolerant is jegens viervoeters, lawaaierige brommers en denderende vrachtwagens. Een andere keer onderneemt hij welgemeende pogingen om andere honden groot en klein met huid en haar te verslinden, ook al was het dier daags voordien nog zijn beste vriend. Tegelijk wil hij op dat moment elk gemotoriseerd vervoer naar de keel vliegen. Enkel bij fietsers vertoont hij een stabieler gedrag. Gewone stadsfietsen zijn OK, maar mountainbikers en wielrenners kijken beter uit. Al heeft dat laatste misschien te maken met het feit dat hij een paar keer slachtoffer was van onheus gedrag van in lycra gehulde para-criminelen.

De piot heeft een theorie voor de sterk variërende attitude en het bijhorend gedrag van zijn huisdier. Het zou hem niet verwonderen indien Magnifieke Marcel simpelweg lijdt aan BPS ofte een borderline persoonlijkheidsstoornis. Zijn extreme instabiliteit in emoties, relaties en gedrag voldoet aan zowat alle checkboxen voor deze psychische aandoening. Naast de intense stemmingswisselingen heeft het beest inderdaad verlatingsangst, en vaak een impulsieve en overtrokken reactie. Misschien valt onder het bijhorende kenmerk ‘zelfbeschadiging‘ zijn obsessief opvreten van rondslingerende zakdoeken en sokken. Met die diagnose heeft de sukkelaar wel nog geen uitleg voor het spiegelgedrag van zijn wandelmaatje, wanneer hij niet onvriendelijke soortgenoten ontmoet. Maar dat komt wel.

Hoe en wat er gezegd kan worden over de geestelijke gezondheid van Mijn Groote Liefde is problematischer. Let wel: dat is niet zozeer omwille van de inhoud, die op zich al delicaat is. Het verwoorden is namelijk niet zonder risico, vooral voor de piot. Daarom houdt de sukkelaar het op een zedig: ‘het is een aardig en mooi meisje met een eigen mening, die de edele kunst beheerst om op een fijne manier haar gelijk te krijgen‘. Dat ze niet altijd gelijk heeft, is een detail dat geen verdere aandacht verdraagt. Bovendien gaat het om haar imperfecties, en ook daarin is zij perfect. Denk maar aan haar obsessief herschikken van meubelstukken, kasten en lades, en – niet te vergeten – de spulletjes van de piot. Maar zoals gezegd: de sukkelaar klaagt niet, temeer omdat hij ondertussen wel een en ander gewoon is, min of meer.

Dat laatste is nog het minste van de penibele kantjes die de piot kenschetst. Veel zorgwekkender is een vies trekje dat de laatste tijd steeds meer aan de oppervlakte komt. Letterlijk. Meermaals daags roept hij schijnbaar uit het niets een zinsnede of een opmerking. Zoals gezegd: zonder aanleiding, en precies dat is schrikwekkend. Een voorbijganger zou wel eens kunnen denken dat de sukkelaar in de greep is van het Syndroom van Gilles de la Tourette, maar dat is niet zo. Bij de piot heeft die tic zich pas op gevorderde leeftijd ontwikkeld en is hij enkel vocaal, dus nergens en nooit motorisch.

De sukkelaar heeft wel een sterk vermoeden waar en wanneer de tic ontstaan is: op de motor. Sinds Het Groote Ontreght (als hij veel moeite doet ziet hij de verantwoordelijke nog voor zich, maar hij is blij dat haar naam vergeten is) en versterkt na De Voorlaatste Mijlpaal, trekt de piot er geregeld op uit met zijn Milwaukee Vibrator. En uiteindelijk viel dat Tourette-achtig gedrag hem voor het eerst op tijdens zijn trektocht naar de Noordkaap, de eerste van zijn twee Norway-escapades.

Tijdens het cruisen langs fjorden en door indrukwekkende (sneeuw-)landschappen, voerde de piot meermaals lange gesprekken met Mijn Groote Liefde, ook al was zij niet aanwezig en was zijn intercom enkel verbonden met zijn gps. Het woord ‘gesprekken‘ is misschien wat overdreven. In feite waren het meer pertinente opmerkingen, oneliners tussen zin en onzin, en korte kreten van gemis. Ook tijdens zijn tweede rondreis, liet de sukkelaar zich meermaals verleiden tot vocale uitbarstingen die in elk gezelschap op zijn minst ophef zouden veroorzaken. Het was zijn vaccin om te beletten dat eenzaamheid zijn alleen-zijn zou besmetten. Dat de piot op die manier in staat was hele gesprekken te voeren met een afwezige Mijn Groote Liefde, zonder dat zij hem onderbrak of tegensprak (zoals dat meestal in real time het geval is), was niet meer dan een aangename bonus.

Dat laatste smaakt blijkbaar naar meer, want hij is het blijven doen. Met als resultaat dat de piot bijvoorbeeld op zijn dooie gemak over straat fietst of wandelt, en daarbij af en toe een klank, een woord of zelfs een zin uitstoot. Het is een onweerstaanbare en oncontroleerbare reflex geworden. De sukkelaar beseft dat veel omstanders allicht zijn gedrag toeschrijven aan een vorm van het Syndroom van Gilles de la Tourette. Dat stoort hem niet. Niet alleen is er niks mis met die aandoening. Bovendien zal wie aanstoot neemt aan zijn tic dat vooral doen uit jaloersheid, bitterheid en wie weet verzuring.

Bovenstaande verdient een woordje uitleg. Het is zo dat de piot doorheen de dag heel vaak denkt aan Mijn Groote Liefde. En dat resulteert dan vaak in een eerder impulsieve uitroep of kreet. In de meeste gevallen (er zijn altijd uitzonderingen, vooral op algemene regels) exclameert de piot simpelweg zijn liefde voor haar. En de wereld mag het weten.