Neus en mond

Laatst merkte de piot het aanbreken van een nieuw micro-tijdperk.

Elke voetganger ziet al eens wat. Zo ook ondergetekende tijdens het joggen, het wandelen en het uitlaten van Magnifieke Marcel, in bossen en meersen, en alles wat daartussen ligt. Wat ook de aard en intentie van de verplaatsing is, op een bepaald ogenblik voel ik mij één met omgeving en natuur. De geuren doen we wegzweven naar heerlijke oorden, al dan niet imaginair. De geluiden roepen herinneringen op, vaak verpakt in wolkjes zoals die alleen in dromen voorkomen. Het uitzicht is voer voor dankbaarheid.

Of toch meestal. Meer dan me lief is, meer dan gezond is voor de wereld, vervuilen achteloos weggegooide blikjes, snoep- en snack-verpakkingen en andere rommel de bermen en de bosbodem. Het steekt.

Die pijn laat zich verklaren. Doorheen de jaren ben ik de natuur in al zijn vormen gaan beschouwen als een vanzelfsprekend verlengde van mijn eigen achtertuin. Elke bezoedeling beschouwing ik dan ook als een persoonlijke belediging. Elke vervuiler onteert mijn hoving.

Daarom ook heb ik tijdens mijn wandelingen plastiek zakjes bij en niet alleen om de drollen van Magnifieke Marcel ecologisch en menslievend (de geur alleen al) op te ruimen. Ook alle niet-composteerbare mensenrommel raap ik op om te deponeren in de veel te schaarse en daarom meestal overvolle vuilnisbakken.

Wat mij de voorbij weken vooral opvalt, is een verschuiving in de hitparade van weggegooide of kwijtgespeelde rotzooi. Tot voor kort leverden mondmaskers en blikjes een hardnekkige strijd om de eerste plek. Schijnbaar komend uit het niets eist een nieuwkomer het ereschavot op: papieren tissues. Een nieuw tijdperk lijkt aangebroken.

Dat zet een mens aan het denken.

Wat betekent dit? Waar komen zij vandaar? Wat is de diepere betekenis ervan? Waarvoor zijn ze gebruikt? En levert mijn klavier wel genoeg vraagtekens om alle raadsels de markeren…

Mijn fantasie heeft weinig nodig om op hol te slaan, en raast daarbij niet altijd met de baanvastheid van een Formule 1-bolide door de bochten die het zelf creëert. Ook nu is het niet anders.

De vaststelling dat het kleiner aantal moelvodden zich laat compenseren door meer snotdoeken is een aanlokkelijke uitdaging. Het klinkt logisch dat door het wegvallen van de mondmaskerplicht meer verkoudheden en andere sinus-plagen opduiken. De banaliteit van dit idee kan mijn overprikkelde verbeelding niet overtuigen. Er moet meer zitten achter deze tissue-plaag dan een simpel neus-mond-verschuiving. Wat het is, zal ik nooit achterhalen, want net op dat ogenblik besluit Magnifieke Marcel een zoveelste meesterstuk te draaien.

De uitvoering van mijn burgerlijke plicht tempert de storm in mijn brein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.