Matriarchaat

Laatst overpeinsde de piot zijn plaats in de Via Prosperità, en bij uitbreiding in de rest van de wereld.

Tijdens zijn obligate zondagse broodwandeling ontmoet de piot niet voor het eerst De Betonman. Ditmaal houdt hij in zijn armen niet de gebruikelijk een papieren zak viennoiserieën, maar meerdere recipiënten gevuld met gebak en brood. De verwondering moet te lezen zijn op het gezicht van de piot, want de man begint spontaan zijn situatie te duiden.

Ja, ik heb het kotje vol,” glimlacht hij breed en schakelt direct over op wat hem dezer dagen schijnbaar het meest bezighoudt, “En ’t is niet gemakkelijk om 7-8-jarigen in huis te hebben.

De piot is even de draad kwijt, zo die er al was: “Hoe bedoel je?

Wel ja… Ik zit met Oekraïners in huis, een moeder met twee dochtertjes. Oorlogsvluchtelingen die we onderdak bieden.” verduidelijkt hij onmiddellijk. “Ik was allang vergeten hoe het was om zo’n jonge kinderen in huis te hebben.

Drie personen, zeg je?” merkt de piot op. “Ik dacht dat de gemeente enkel gezinnen met minstens 4 personen plaatst?

Ja dat klopt,” knikt De Betonman gelaten, “Maar wij hebben die vluchtelingen niet langs de reguliere weg opgevangen. We hebben een ander circuit bewandelt.

Daar kan de piot zich iets bij voorstellen.

Het huis waar De Betonman samen met De Boekendame en hun studentjes woont, straalt van alternativiteit. Hun erf lijkt naar aanpak wat op dat van de Via Prosperità, met dien verstande dat het nog meer een lust voor het oog is, vooral voor zij die hofgenieten belangrijker vinden dat tuinieren. Bovendien is het in de ogen van de piot hoogstwaarschijnlijk een perfecte afspiegeling van wat zich binnenhuis afspeelt.

Dat ook alternatieve netwerken De Boekendame en haar echtgenoot niet vreemd zijn, bewijst hun Canis Lupus Familiaris. Liever dan een puppy uit het asiel te adopteren, kiezen zij voor een geredde zwerfhond uit het voormalige Oostblok.

Dus zit je momenteel met zes vrouwen in huis,” grinnikt de piot, “Zes! Dat kan niet gemakkelijk zijn. Ge zijt in de minderheid. Mijn innige deelneming.

De Betonman ziet gelukkig de humor in en glimlacht breed ter afscheid: “Ja. Maar het went wel. Hoop ik.

Op de terugweg van de bakker komt de piot tot de vaststelling dat zijn grap totaal ongepast is. Want ook híj́ verkeert sinds jaar en dag in een dergelijke situatie. Na de nestvlucht van Junior vormen Mijn Groote Liefde en Het Studentje nog meer dan voordien een front en smoren zij in de Via Prosperità alle masculiene impulsen in de kiem.

Zelfs nu dat ook die laatste haar stek elders gevonden heeft, blijft de piot uitgesproken in de minderheid. Want het is een natuurwet: zelfs met twee is de piot voor eeuwig in de minderheid, enkel en alleen omdat Mijn Groote Liefde de andere partij is.

Want zo heeft het universum het gewild: in de Via Prosperità heerst een uitgesproken matriarchale cultuur, en iedereen kan zich daarin vinden.

Of juister: móet zich daarin vinden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.