Laatst worstelde de piot met gemengde gevoelens.

Tijdens de dagelijkse ochtendwandeling heeft de piot niet alleen oog voor de bruine pakketjes die Magnifieke Marcel er uit perst, ook de occasionele plastiek verpakkingen, blikjes en andere achteloos weggeworpen rotzooi ontsnappen niet aan zijn aandacht. Geen dag gaat voorbij of hij verlaat Foreest Felthem met letterlijk een handvol troep, met achterlating van zoveel meer schandvlekken wegens te kleine pollen.

Na het droppen van het obligate poepzakje en de opgeraapte vuiligheid denkt de piot vaak na over het vele zwerfvuil, de achteloze daders en het opruimen. Vooral dat laatste is voor hem een issue. De daad op zich zadelt hem telkens weer op met een dubbel en dus verwarrend gevoel. En dat is een niet onbelangrijke bijdrage tot de chaos in zijn hoofd.

Enerzijds is er de onweerlegbare wetenschap dat eigenhandig regelmatig zwerfvuil oprapen een goede daad is. Het ís een weldaad voor mens en natuur. Die laatste raakt minder belast en bevuild, waardoor de eerste meer kan genieten van een schone natuur.

Anderzijds geeft de actie op zich de piot een goed en gelukzalige gevoel. En uit die warme emotie groeit telkens weer een zeker schuldgevoel, die hem in verwarring brengt. De piot vraagt zich keer op keer af of hij nu het zwerfvuil opraapt omdat het voor de maatschappij en de wereld een goede en voorbeeldige daad is, dan wel omdat het hem een deugddoend gevoel geeft.

Steevast speurt de piot de resterende terugweg naar een bevredigende oplossing voor dit dilemma. De dag dat hij het antwoord vindt, lees je het hier wel. Ondertussen volhardt de sukkelaar in zijn persoonlijke zwerfvuil-actie. Simpelweg omdat het zo goed is op alle mogelijk niveaus en in alle betekenissen van het woord.

Mooi toch?