Laatst vond de piot een redelijk bevredigend edoch enigszins beschamend antwoord op een reeds lang aanslepend probleemgeval.

De piot worstelt met een dilemma dat in zijn hoofd, ziel en hart verwarring en onzekerheid zaait. Zoals geweten maakt de piot er een punt van om telkens hij Magnifieke Marcel vergezelt op een kak-wandeling, zoveel mogelijk zwerfvuil op te rapen en in de dichtstbije vuilnisbak te kieperen. De beweegredenen hiervan zijn voor de sukkelaar een groot raadsel. Doet hij het omdat het een goede daad is voor wereld en maatschappij, dan wel omdat de voorbeeldige actie hem een deugddoend gevoel heeft?

Het gecompliceerd geval blijf aan hem knagen. Na zijn openhartige bekentenis enkele weken terug, is hij blijven nadenken en filosoferen over die heikele kwestie.

Vandaag is het mysterie eindelijk ontrafeld. Verrassend genoeg is geen van beide bovenstaande hypotheses overeind gebleven. Na diep nadenken is hij tot het besluit gekomen dat de diepere drijfveren van zijn gedrag elders schuilen, meer bepaald in zijn ver verleden, de prehistorie zo je wil.

Hoe milieubewust de piot dezer dagen door de natuur stapt, zo’n grote hufter was hij tijdens zijn tienerjaren. Dat is geen overdrijving, integendeel. Het schier crapuleus gedrag van de halfwassen protagonist laat nauwelijks beter te omschrijven. Het oplijsten van zijn visie op afval in de natuur destijds, kan dat alleen maar bevestigen. Voor die loeder uit het verleden bestaat vuilnis nauwelijks. Peuken en papiertjes zijn extra meststof voor planten en bloemetjes. Met de tijd vergaan blikjes allerhande tot mineralen en glazen flessen tot zand. Plastiek en cellofaan zijn misschien wel een probleempje, maar lang niet groot genoeg om er wakker van te liggen. Zo’n vlerk is die kerel uit het Stenen Tijdperk.

Verder dan de overtuiging en houding van de piot vandaag kan die puberende ellendeling zich niet positioneren.

Dit inzicht doet bij de hedendaagse sukkelaar het vermoeden rijzen dat zijn sluikstort-obsessie een soort boetedoening is voor zijn rotgedrag als melkmuil. Ergens is het geen verrassing, eerder een opluchting, dat het uitmesten van struikgewassen en grasperken niet zozeer stoelt op een soort ecologisch bewustzijn of een zucht naar een goed gevoel, maar eerder met een poging om fouten uit het verleden recht te zetten. Helaas lost deze inkeer het dilemma niet helemaal op, want het baart op zijn beurt een goed gevoel. Terug naar af dus.

Atonement is a bitch.