Laatst worstelde de piot met overlijdensberichten.

De zomer is nog niet in het land en toch overvalt een diep lentegevoel de piot, meer dan hem lief is. Alles heeft te maken met al dan niet onverwachte levenseindes, schone dingen die zomaar verdwijnen en zelfs vaag vergeten mensen die nog een laatste keer ultiem prominent zijn. Die onomkeerbaarheden raken de sukkelaar.

De piot is de eerste om toe te geven dat hij niet meer van de jongste is, een statement die bij Mijn Groote Liefde telkens wijde wanhoop en felle frustratie ontlokt. Hoewel ze toch beter zou moeten weten. Als de piot ternauwernood uit gehurkt zitten rechtop kan komen, of als hij tijdens het joggen andermaal niet slaagt gelijke tred te houden met haar, dat heeft zij nauwelijks oor naar zijn redelijk wetenschappelijk gefundeerde argumenten: zij is nu eenmaal 4 jaar jonger én 40 kilo lichter. Vooral dat laatste valt niet te onderschatten.

Verdoezelen en ontkennen heeft geen zin. De bemanning van de Via Prosperità wordt er niet jonger op, integendeel, en meer en meer tekenen bevestigen de rauwe realiteit.

Om te beginnen is er die ene Canvas-serie, een reality-reeks van het zogenaamd betere soort, die Mijn Groote Liefde en haar piot aardig weet te bekoren. Zonder uitzondering lijden de participanten aan een cognitieve degeneratieve aandoening waar geen medicijnen voor bestaan. Het valt de piot telkens weer op dat alle deelnemers enigszins tot heel veel jonger zijn dan hem, ook al zien de meesten er een stuk ouder uit dan hij zichzelf ziet en voelt.

Daarnaast – en al evenmin een bron van vrolijkheid – is een aanzwellende stroom overlijdensberichten. Hoewel het waarschijnlijk niet zo is, heeft de piot de indruk dat sinds kort geen week voorbij gaat, zonder een kille confrontatie met de dood van een leeftijdsgenoot. De zoveelste rouwkaart van een lagere schoolkameraad zet hem aan het denken en duwt hem in een sombere stemming doorspekt met duistere gedachten. Dat houdt welgeteld 3 minuten aan, want zo lang of zo kort duurt het voor de piot het licht ziet.

Uiteindelijk zijn alle gecapteerde signalen stuk voor stuk een bevestiging dat het leven NU plaats vindt. Elke necrologie is een motivatie om te genieten van het leven, te zoeken naar een balans tussen lekker en gezond. Elke necrologie is een moment van innige zelfreflectie, over wat geweest is, over de vele grijpklare kansen die het leven biedt en over alle heerlijke dromen die op verwezenlijking wachten. Elke necrologie is een aansporing tot actie.

Dit gezegd zijnde: ik hou van het leven en ik zie (de meesten onder) jullie graag. En de dood, dat is een onvermijdelijke vriend die nog komen moet.