En dan … ?

Laatst scheurde hysterisch glaciaal gegil de soesslaap van de piot aan flarden. Die zondag begint redelijk normaal. Rond de middag komt Baby Mae in de Via Prosperità haar "drie maandendag" vieren, in het gezelschap van Mel G. en Junior. Haar vlieg-experimenten en hoogstaande articulatie-oefeningen ("Zeg eens 'Salade Niçoise'. Allez, vas-y!") slaan een gat in de … Meer lezen over En dan … ?

Rijpe geur

Laatst droeg de Via Prosperità een parfum van Eau de Javel. Aficionado's weten het wel: de Zwarte Panter Willem is een jager. En zijn baasjes hebben het geweten. Regelmatig mag de piot des ochtends overblijfsels of relatief intacte lijken van muizen, vogels, vissen en heel af en toe - zoals die ochtend - een vleermuis … Meer lezen over Rijpe geur

Nul respect

Laatst aanschouwde de piot een vreemde vorm van respect en zijn hart bloedde. Een begankenis is en blijft een bijzondere bedoening. In welke vorm ook voert de ritus een eeuwig veldslag tegen onbegrip. Veel bezoekers zien halsstarrig hun aanwezigheid als een hoogst persoonlijke boodschap versus de dode, terwijl het uiteindelijk allemaal draait rond de nabestaanden, … Meer lezen over Nul respect

Machteloosheidspijn

Laatst tuimelde de piot in een woordenwisseling over doodsangsten. (*) "Wat is je grootste schrik? Wat vervult je hart met angst?", klinkt het. Numero Uno heeft zijn antwoord klaar nog voor de vraag helemaal uitgesproken is. "Stikken," klinkt het stellig. Een dood door ademnood besterft hij. Niet zomaar versmachten, verduidelijkt hij: zijn horror is een … Meer lezen over Machteloosheidspijn

8 april 2019

Laatst bleef de wereld eventjes stilstaan, zoals dat heet. Die maandagochtend rijd ik met de wagen naar het plaatselijk tuinbouwcentrum wanneer een paniekerig telefoontje van mijn moeder de autoradio het zwijgen oplegt. Het gaat heel slecht met Pa, zegt ze. Pa is al langer zorgbehoevend en verblijft sinds een handvol maanden in een zogenaamd woonzorgcentrum, … Meer lezen over 8 april 2019

Het einde van een afscheid

Laatst kwam een heel lang afscheid tot een einde. Dat uitwuiven begint ergens midden in 2016. Tijdens een kortverblijf in de Provence schrijf ik een eerste versie van een afscheidsbrief aan mijn vader. Want rond die tijd klinkt alsmaar luider het aankloppen van het onvermijdelijke. Het opstel groeit uiteindelijk uit tot het prevelement dat hierna volgt. … Meer lezen over Het einde van een afscheid

Leologie

Laatst nam ik afscheid van een goed en heerlijk mens. Een memoriam schrijven over Leo is een heikele opdracht beladen met tonnen stress en hysterisch paniekaanvallen. Wat kan een simpele ziel in godsnaam vertellen over een eloquente raconteur als Leo? Dat is vragen aan een scholier uit 4de provinciale B om te gaan sjotten in … Meer lezen over Leologie

Luimige Leeuw

Laatst kwam met de ochtend een droevige tijding: een kompaan is niet meer. Ons bewustzijn komt met de zekerheid dat het eindig is. Vroeg of laat stoppen de neurale netwerken hun dans, om welke reden dan ook. Wat blijft is de memorie die pas sterft als de overledene in een vergeetput tuimelt. Het elixir voor … Meer lezen over Luimige Leeuw

Daniel

Laatst stapten twee keurige heren in onze straat van brievenbus naar brievenbus, met in hun handen een stapeltje A5-enveloppes. Mijn Groote Liefde herkende de sobere bies op het papier en sloeg haar hand voor de mond: "O nee. Daniel."