Laatst omarmde de piot in zijn dromen de dood.

Desgevraagd kan Mijn Groote Liefde het bevestigen: de piot droom vaak en veel. Zelf gelooft hij dat dromen ontstaan uit het verwerken en herschikken van data door de slapende hersenen. Dat heeft de sukkelaar ooit ergens gelezen, meent hij zich te herinneren.

Gelukkig voor de sloeber is dat gegoochel van zijn brein meestal redelijk aangenaam tot zelfs guitig, als daar zijn regelmatige bespiegelingen over exquise maaltijden, heerlijke evenementen of spannende gebeurtenissen. Niet zelden is het een aftasten van mogelijke uitstappen, al dan niet met de Milwaukee Vibrators. Bijna steeds speelt Mijn Groote Liefde de hoofdrol, zo niet is zij het meest belangrijke nevenpersonage.

Een zeldzame keer dringt een regelrechte nachtmerrie binnen in het land van Morpheus. Meestal is de bloedstollende gruwel het accidenteel overlijden van Mijn Groote Liefde, of iets gelijkaardig. Meer recent schiet de piot soms badend in het zweet wakker omdat die Russische idioot op de beruchte rode knop duwt.

Het dromen over de dood en het sterven eindigt voor de piot niet altijd in panisch ontwaken tussen klam getranspireerde lakens. Zoals onlangs de droom waarin de piot plotseling begrijpt dat de dood onherroepelijk aanklopt en dat het aftellen naar zijn definitief afscheid een zaak van minuten en seconden is. Hij voelt ondubbelzinnig de dood opdoemen. Tot zijn verbazing blijft de piot kalm en omarmt hij een aangename, serene rust die in zijn hoofd neerdaalt. En dan dimt het licht, zoals die keer na zijn chirurgische ingreep toen hij in de recovery tot schrik van de aanwezige dokters het bewustzijn verliest. Het feit dat hij sterft blaast niet eens zijn slaap aan flarden.

’s Anderendaags herinnert de piot zich “levendig” de droom over zijn heengaan. De recollectie brengt hem eventjes in de war. Hoe komt het dat sterven – ook al is het in een droom – hem niet meer angst inboezemt? Na lang peinzen denkt hij het te weten.

Zijn dood is onvermijdelijk en statistisch gezien zal La Grande Faucheuse eerder vroeger dan later uithalen. Schrik voor het onafwendbare is nutteloos en dus verkwiste energie, weet de piot. En aan dat laatste weigert hij mee te doen.

Enkel de angst voor angst blijft overeind op de veld van angst. Wat rest is sereniteit.