Laatst verscheen een fantasie-tekst van de piot in de brochure van een Vrijzinnig Humanistische Herdenkingsplechtigheid, een jaarlijks evenement van het huisvandeMens.

Het land ontwaakt. Zoals elke ochtend start de dag met een grillige, bizarre volksdans: in duizenden slaapkamers, badkamers en keukens floept het licht aan en uit. Steeds weer, steeds opnieuw. Chris staat voor de spiegel. Een droef gezicht kijkt terug. Sinds de dood van Dominique is het leven blijven stilstaan, ook al dansen de dagen voorbij. Het momentum van verleden voelt in het hart en het hoofd van Chris aan als de dag van gisteren. 

Wat begint als een schuchtere kusjesdans – als twee honden die elkaar besnuffelen, zei Dominique altijd – wat zich op gang heeft getrokken als een schuchtere “La Bamba” groeit snel uit tot een lentefrisse Lambada. En daar blijft het niet bij. Samen zijn met Dominique leert Chris al dansend door het leven gaan, al heeft de eerste altijd volgehouden dat het omgekeerd is. 

Dominique en Chris dansen zichzelf tot een onafscheidelijk duo. Ze swingen en zwieren door het leven en smullen van iedere danspas. Ze genieten van de liefde, van de intieme bewegingen en van de openbare voorstellingen. Ze koesteren de kleine en grote dingen, van een simpele slow over een forse foxtrot tot een weelderige Weense wals. Ze zingen, ze lachen en ze wenen. Ze ademen samen in en uit, in voor en in tegenspoed. Met het tuimelen op de kalender van de maanden en jaren groeit hun fiere farandole uit tot een tedere tango. Al snel versmelten hun sierlijke bewegingen tot één enkele dansfiguur. Elk denkbaar manoeuvre dat de ene inzet, werkt de ander stijlvol af. 

En dan komt de herfst, de intro tot een ongewenste solo. Heel snel – veel te snel, altijd veel te snel – volgt de winter, een treurmars die het leven doet verkillen. Een lamentatie die alle dynamiek, alle energie, alle zin lam legt. De rouw danst in golven door het leven. Soms trippelt het stilletjes in de hoek van de kamer. Een andere keer overspoelt een duistere flashmob meedogenloos elk plein en iedere straat. Waar en wanneer speelt geen rol: droefheid huppelt boosaardig door het bestaan.

Chris staart naar de reflectie in de spiegel. Plots zuigt een wenkende lichtvlek in de rechterbovenhoek alle aandacht naar zich toe. Gele-, oranje- en okerkleurige vlekken dansen op en neer. Het is de reflectie van de zon, weet Chris, van gebroken lichtstralen door de wiegende bomen voor het huis. Het wisselen van licht en donker voedt bij Chris het besef dat de natuur een aanloop neemt naar een nieuwe lente, en later – misschien – een nieuwe zomer.

Chris kijkt opnieuw in de spiegel, en ziet het lachende gezicht van Dominique. Traag bewegen de lippen en Chris hoort de nooit gefluisterde woorden: “Het dansen is niet gestopt. Ik ben voor altijd aanwezig in elke beweging en in elke positie die je uitvoert. Als je het toelaat, zal ik je nooit verlaten.”

Chris glimlacht, en Dominique lacht terug. Met een laatste blik op de spiegel maakt Chris voor het eerst sinds lang een pirouette, en verlaat vervolgens de badkamer, met in het hart een bijtrekpas, onder het goedkeurend oog van Dominique.