Laatst zou de piot publiekelijk een aantal bespiegelingen spuien over “tijd“. De extractie van een kies (en de bijhorende smart en pijnstillers) besliste daar anders over.

Tijd. Tijd was er. Tijd is er. En tijd komt.
Tijd is tijdelijk en eigenlijk ook niet.
Tijd is een duur en tijd is een stip.
Tijd is een feit en tijd is een begrip.
Tijd is een plaats waar heden en verleden elkaar doorvoeld en doorwoeld ontmoeten, om samen te praten over wat komen gaat. De toekomst is het verleden waar tijd is overgegaan.

Tijd is reizen.
Tijd is trekken van hier naar daar.
Tijd is de tocht van toen naar later.
Tijd is ontstaan en tijd is verdwijnen.
Tijd begeleidt het leven van geboorte tot de dood.
Tijd lost op tot souvenirs, gecodeerde neuronen in hersencellen, elektrische impulsen als impressies. 

Tijd is leren.
Tijd bottelt kennis tot wetenschap en wiskunde.
Tijd is het tellen van jaarringen.
Tijd is het lezen van fossielen.
Tijd is het traject van de Australopithecus over de Neanderthaler en de Homo Erectus tot de Homo Sapiens Sapiens.

Tijd ís wiskunde en tijd ís wetenschap.
Tijd is de vierde dimensie. 
Tijd kneedt lengte, breedte en diepte tot vormen en figuren.
Tijd schildert lijnen, curves en vectoren tot integralen en formules, de allesomvattende theorie als heilige graal.

Tijd is ritme.
Tijd is noten en maten, ook met mate.
Tijd vermaalt het bestaan tot behapbare stukken, van nanoseconden tot lichtjaren. 
Tijd kijkt toe hoe de aarde zich slingert in plusminus 365 dagen rond de zon, die op haar beurt aan 220 km per seconde raast rond het centrum van de Melkweg, samen met 300 miljard andere sterrenstelsels. Elk in hun eigen tijd. Elk in hun eigen ritme. De melodie van het universum.

Tijd is geen constante. Albert Einstein wist het reeds. 
Tijd is relatief, ook in het hoofd. 
Tijd gaat snel en tijd gaat traag. 
Een seconde, een minuut is zo voorbij of duurt een eeuwigheid.
Het uur is gekomen terwijl de tijd is gegaan.
De tijd is gekomen als de uren zijn vergaan.

Tijd is een slinger, heen en weer.
En omgekeerd ook. Tijd is een metronoom: tik-tak. 
Tijd gaat op en af, als eb en vloed.
Tijd stelt scherp en tijd vervaagt.
Tijd kan je geven en tijd kan je nemen.
Tijd is nooit te laat en tijd is nooit te vroeg.
Tijd is een ongrijpbare geest met vele gezichten.
Tijd is een kaleidoscoop met constant kantelende kleuren.
Tijd is een kameleon, onzichtbaar in beweging.

Tijd is polymorf en tijd is polychroom.
Tijd vervormt coloriet en contouren tot magistrale meesterwerken.
Tijd herschept stiltes en klanken tot muziek en gedichten.
Tijd transformeert herinneringen tot hartzeer en heimwee.
Tijd stuwt gedachten tot doen. 
Tijd slijpt spijt tot pijn.

Tijd is zen, als je het toelaat.
Want zen is tijdloos, van de eerste dharma tot de yin-yang-diaspora, tussen mentale inzichten en lichamelijke gymnastiek.

Neen! Tijd is geen sjamaan of sjamanka voor alle kwalen.
Tijd heelt níet alle wonden. Wie dat beweert liegt. Wie dat gelooft dwaalt.
Tijd is wél een zalver. Dat is zeker. Want tijd masseert de littekens van treurnis en tristesse tot verdraagzame hinder.

En tot slot nog dit: Tijd is spreken. Tijd is luisteren.
Tijd is drie tot vier minuten, het bestek van deze bijdrage op Weerwoord Woord.

---

Meer info over Weerwoord Woord vind je hier: https://republiekbrugge.be/blog/weerwoord-een-nieuw-podium-voor-woord-in-brugge, en op de Facebook-pagina.