Laatst sukkelde de piot in een soort literaire winterslaap.

De piot moet vaak denken aan de levenswijsheid: “Schrijven/creativiteit/genialiteit is 1% inspiratie en 99% transpiratie“. Aan wie deze geniale en inspirerende oneliner (zoals dat tegenwoordig heet) toebehoort, is de sukkelaar niet meteen duidelijk. Ergens in zijn hoofd wijst een vage herinnering de uitspraak toe aan de filosoof-schrijver Godfried Bomans, maar volgens een snelle internet-search zou die op zijn beurt de mosterd halen bij baanbrekend wetenschapper Thomas Edison.

Het is geen toeval dat dit citaat de piot vandaag begeestert, integendeel. De laatste tijd lijkt inspiratie hem steeds vaker en heviger te bestoken met allerhande verhalen, spitse observaties en interessante inzichten. Helaas overstijgt de creatieve uitwerking niet (of nauwelijks) de fase van het vluchtig en summier neerkrabbelen op een of ander stukje papier. Nochtans ligt de raad van de Eifelse Goeroe en bon vivant de worstelende en dus gefrustreerde piot zeer nauw aan het hart: “Veel valt er niet over te zeggen (…). Je moet gewoon heel vaak en heel veel schrijven. Elke dag. Tot het goed is.”

Deze godsspraak legt meteen ook een priemende vinger op een wel heel tere plek. De voorbije weken en maanden rijdt de literaire ambitie van de piot in een vehikel waar een of meerdere wielen kampen met slepende remmen, waardoor hem de moed, de energie en de tijd ontbreken (al naargelang de blokkerende frein) om de al dan niet digitale pen ter hand te nemen.

Hoewel zijn uitdovend tijdelijk emplooi – en het bijhorende pendelverkeer – minder belastend is dan de professioneel bezigheden in een ander tijdperk, ontbreekt het de piot aan tijd en goesting. Meer dan eens bedwelmt na de dagtaak het warme, tedere en gezellige comfort van de Chesterfield en het bijhorende gezelschap (Magnifieke Marcel, De Zwarte Panter Willem en last but not least – uiteraard – Mijn Groote Liefde) elke ambitie om de stormen in het hoofd op papier te gooien. Een andere keer is het verfoeilijke luiheid.

“Soms heeft een schrijver pijn nodig om te presteren,” vertrouwt Guillaume van D. de piot toe in de coulissen van een literaire avond. Dat is ongetwijfeld een goedbedoelde troost van een vriendelijke mens voor de gruwelijke tandmalheur waarmee de piot op dat ogenblik worstelt, ondanks de farmaceutische ondersteuning. En toch.

De piot denkt het er zijne van. Hoezeer het hem ook frustreert, volgens hem is de droogte vooral te wijten aan tijdsgebrek. Met de Voorlaatste Mijlpaal in het vooruitzicht, verwacht hij onder de volgende scheurkalender beter te presteren. Tenminste: dat belooft hij zichzelf. In de aanloop daarheen zal een gebruikelijke retraite in Le Midi hem een Hors-d’oeuvre presenteren, hoopt hij. Maar ook onder het winterse azuur verloopt het schrijfproces moeizaam. Pas na enkele uitgebreide randonnées in Les Alpilles lijkt er schot in de zaak te komen.

Dat stemt de piot tot nadenken, en plots ziet hij een sprankel. “Blijkbaar moet ik eerst het hoofd leegmaken, voor ik hem kan leegmaken,” orakelt hij luidop, hoewel niemand hem kan horen. Ondanks de grappige en cryptische verpakking, snapt hij de ernst: pas na een breindump laten creatieve gedachten zich systematisch plukken. De piot haalt opgelucht adem. Een korte literaire hibernatie doet zijn verliefdheid voor taal goed, schreeuwen zijn hart en hersenen.

En kijk eens hier…