Laatst gaf Mijn Groote Liefde de piot haar fiat voor een zeer grote onderneming.

Komende week gaat voor de piot een natte droom van heel veel motards in vervulling. Na jaren van mijmeren, na maanden van planning en na dagen van organiseren, vertrekt de sukkelaar in zijn eentje maar in het gezelschap van zijn trouwe Milwaukee Vibrator naar de legendarische Noordkaap of Nordkapp zoals de autochtonen schrijven en waarschijnlijk ook min of meer zeggen.

De voorbereidingen zijn bijna afgerond. Onlangs mocht de Road King genieten van een groot onderhoud en nazicht. Daarnaast liggen nieuwe aangepaste slaapspulletjes klaar, is het keukengerei verzameld en test de piot de slaaptent.

Dat laatste verloopt nogal spannend. De groene 2-persoonstent in kwestie is bijna 10 jaar oud en bood de Via Prosperità gepast onderdak tijdens hun eerste motorreizen. Na enkele heerlijke trektochten is het zeildoek omgeruild voor een veel ruimer exemplaar, dat vreemd genoeg nauwelijks zwaarder weegt of meer plaats inneemt. In het licht van de tocht naar het hoge noorden krijgt de oude tent de voorkeur, omdat die zich moeiteloos laat opstellen door één persoon, in tegenstelling tot zijn opvolger.

Bij nazicht van de jarenlang ongebruikte en opgeborgen tent, blijkt het tentzeil nog in prima staat. Op het eerste zicht is er wel een probleem met de tentstokken. Die zijn allemaal present maar helaas vertonen de elastieken in de tentstokken een zuchtje rekvermoeidheid. Na wat uitproberen en opkalefateren lijkt het gelukkig allemaal nogal mee te vallen. Uiteindelijk beslist de piot in overleg met Mijn Groote Liefde om toch maar een nieuwe tentje aan te schaffen, volgens het principe “better be safe than sorry“.

Over de reisroute zelf kan de piot weinig kwijt. Zijn reisplan lijkt een beetje op een schrijfschema: “Dat en daar zijn merkpunten. De tussenliggende ruimte zal zich organisch opvullen.” De meeste aanhoorders vinden dit hilarisch, in tegenstelling tot Mijn Groote Liefde. Haar motivering is geniaal in haar eenvoud: “Dit is een verkenningstocht ter voorbereiding van onze gezamenlijke reis binnen een half decennium. Wanneer ook ík zeeën van tijd heb.“

De Harley wacht enkel nog op de bagage. De meeste zaken liggen klaar. De piot neemt ook schrijfgerief mee. Zijn laptop toevertrouwen aan een motorzijtas vindt de sukkelaar veel te gevaarlijk. Daarom is er naast pen en papier ook een goed en veilig verpakte tablet met toetsenbord van de partij (met dank aan de gulle bijdragen van vrienden en kennissen op zijn pensioneringsfeest). Of er in dat festijn van weidse bossen, desolate vlakten, imposante fjorden en schilderachtige eilanden veel tijd en plaats zal zijn voor schrijflabeur, valt nog af te wachten.

Om maar te zeggen: de komende weken kan het hier stil zijn.