Laatst spendeerde de piot nog maar eens menig uur op trein en bus, edoch vooral op een TGV.

Elke verplaatsing verlangt het meest geschikte vervoersmiddel. Dat is slechts één van de vele Wetten Wintein die de piot ter harte neemt. Deze regel geldt onbetwist ook voor zijn vele reizen richting Le Midi. Zorgvuldige berekeningen leren de piot dat een solo-trip naar Estelle goedkoper af is indien gewikkeld rond een Train à Grande Vitesse, dan indien uitgevoerd met een automobiel, hoe zuinig die ook mag rijden (inclusief essence en péages). Beide methodes zijn ongeveer even tijdrovend (de TGV mag dan supersnel sporen, de aansluitende bewegingen tappen uit een ander vaatje).

Als de taak dan op praktische reden toch niet kan toevertrouwd worden aan de Milwaukee Vibrator (voorwaar een onderneming die doorgaans meerdere dagen in beslag neemt) gaat de voorkeur van de piot uit naar een verplaatsing met de flitstrein (en boemeltrein en autocar), ook al komt die vaak met tijdrovende overstappen en met op de heenreis als toetje meestal een forse, want middellange avondwandeling met een rugzak op de bult.

Wat nooit verandert, ongeacht het gekozen transportmiddel, is het sentiment dat gepaard gaat met het reizen op zich.

Op de heenweg naar Le Midi overheerst een intense anticipatie, een tedere opwinding in het vooruitzicht van relaxen met een gouden randje en van gastronomisch genieten, in de zomer overgoten met een bedwelmend parfum van knisperende rozemarijn, gepofte dennen en geroosterde aarde. Een boeiend boek, een flinke film op tablet en een welgekomen dutje zijn evenveel truukjes om de veel te lange reisweg op te vouwen tot een mentaal aanvaardbare duur.

Een heel ander verhaal vertelt de terugweg. De eerste honderden kilometer verdrinken in weemoed en een langzaam aanzwellende heimwee. Na een uurtje of zo, pulseert een brede behoefte, of beter: een dringende drang om de vers geoogste gedachten, inzichten en ideeën uit te schrijven. En dat kunnen pen en papier maar best binnen handbereik liggen.

Zoals nu…