Laatst zette een motoruitstap de piot aan het denken.

Het is geen geheim. Als het even kan trekken Mijn Groote Liefde en de piot er op uit met de Milwaukee Vibrators. Soms rijden ze ergens heen om een doel te hebben: een lekkere lunch, een koffie met uitzicht op natuurpracht (in de breedste betekenis van het woord) of een zalige plek om een tentje op te zetten. Uiteindelijk is het onderweg zijn belangrijker dan het einddoel, en is het rijden op zich het enige wat telt.

Heel af en toe laat de Via Prosperità zich verleiden tot een georganiseerde rondrit, bij voorkeur door een erkende HOG-club. Zoals bijvoorbeeld de initiatieven van de vereniging waarvan de piot nog steeds met trots de colours draagt, maar die Mijn Groote Liefde om gegronde en respectabele redenen enkele jaren terug verlaten heeft. Uitwijden over het precieze waarom van deze beslissing is hier niet op zijn plaats.

De rondritten en tourtochten van en voor Big Twins komen in velerlei vormen en intensiteiten: gewone Ride Outs waarbij de deelnemers onder begeleiding van zogenaamde Roadcaptains de weg op gaan, over uithoudingsevents waarbij de rijders al dan niet individueel een vooraf uitgestippeld, uitdagend en wat langer parcours aanpakken (uitgedrukt in een rond getal in mijl of in kilometers), tot organisaties rond een bepaald thema gaande vaak culinaire of gastronomische ontdekkingstochten tot zoektochten bij nacht.

Na een schrikkeljaar schrijft de piot zich opnieuw in voor een zogenaamde 200 mijl – de naam alleen verklapt het concept. Na haar ervaringen bij haar eerste en enige deelname verklaart Mijn Groote Liefde helemaal geen interesse te hebben. De piot begrijpt en onderschrijft haar bezorgdheden en opwerpingen, edoch vindt dat hij de organisatoren toch nog een kans moet geven. (Iedereen verdient een tweede, een derde en soms zelfs een vierde kans.) Dat is geen goede beslissing, blijkt al snel.

Nog tijdens het denderen over Vlaamse en Henegouwse wegen besluit de piot zijn evaluatie van het evenement zo objectief mogelijk te houden. Werken met een academisch geïnspireerd puntensysteem inclusief de mogelijkheid tot deliberen lijkt hem daarbij aangewezen.

Vier aspecten van de tourtocht verdienen volgens zijn inschatting de nodige aandacht: de aangeboden gps-begeleiding, het parcours op zich, de organisatie als kader en tot slot en heel belangrijk: het gastronomische aspect, met name de stopplaatsen, de drankjes, de broodjes en de lunch. Vier evaluaties, telkens op 20 punten, met aan de eindmeet het algemeen gemiddelde, tevens op twintig.

Enkele dagen voor het evenement ontvangt de piot de gps-data (4 files voor de 4 etappes) en ziet meteen een groot probleem. De bestanden zijn geen geplotte routes met waypoints waarlangs de rijder zijn weg zoekt naar de aankomst. Het zijn stuk voor stuk gps-tracks, opnames van een motor die een parcours afrijdt. De piot durft dit schertsend de gps-route van een luiaard noemen: er is nauwelijks werk aan, en verraadt de afwezigheid van degelijke fine tuning, bijvoorbeeld door het plaatsen van handige waypoints. Bovendien maakt het ontbreken van dergelijke merkpunten het onmogelijk om tijdens het rijden de route zo nodig te herberekenen, indien bijvoorbeeld een omweg zich opdringt. Lang moet de piot niet nadenken bij het toekennen van de punten: 1 op 20.

De organisatie van een Ride Out staat en valt met de voorbereiding. Na het gps-verhaal zijn verwachtingen van de piot niet hoog. En dat helpt, want dat doet hem de ogen sluiten voor de rommelige inschrijftafel en startprocedure. Wanneer de piot de organisatoren hoort fulmineren tegen deelnemers die problemen hebben met de gps-routes, voelt hij verontwaardiging opwellen. Erg respectvol is dat niet, vindt hij. Het ergste moet nog komen: blijkbaar heeft niemand van de organisatie eraan gedacht even na te gaan of de gekozen wegen vrij zijn de dag van het gebeuren. Een braderie en een koers voor elite-renners zijn maar enkele van de blokkades, voorvallen die notabene in het geval van gps-routes mét waypoints, geen probleem zouden vormen. Anderzijds hebben die kerels wel moeite gedaan om iéts te organiseren. Dat verdient ook een bescheiden applaus, denkt de piot en noteert daarom 5 op 20.

Over de routes zelf heeft de piot snel een mening klaar: ze zijn rampzalig. Al bij aanvang is het overduidelijk dat de bedenker de afstand eerder zoekt in het kiezen van zoveel mogelijk, extreem bochtig wegen. Op zich is daar niks mis mee, integendeel, zolang die weggetjes een meerwaarde bieden en geen afbreuk doen aan een goed gevoel bij het rijden. Helaas is dat sentiment ver te zoeken. In vogelvlucht zijn alle etappes extreem kort en lijken eerder op dansen op een tegel. En dat is nog het minste. De ontwerper dwingt de rijder meermaals blind te zijn voor verkeersborden en -regels. Tijdens etappe 1 houdt de piot eventjes de tel bij: tweemaal een verboden rijrichting nemen en minstens driemaal het bord “uitgezonderd plaatselijk verkeer” negeren. (Gezien de gebrekkige gps-routes is omrijden nooit een optie.) De som is snel gemaakt: 1 op 5. Etappe 2 brengt geen beterschap, integendeel. Het aantal wegels met steenslag neemt hand over hand toe: 1 op 5 is het logische verdict. Etappe 3 lijkt af te stomen op een 4 of 5 op vijf, totdat opnieuw een aantal “uitgezonderd plaatselijk verkeer”-borden voor de piot de pret bederft: toch nog een 3 op 5 als waardering voor de prachtige wegen tussendoor. Etappe 4 gaat helemaal de mist in. Een wielerwedstrijd dwingt de piot helemaal van het uitgestippeld parcours, terwijl de non-wegen elkaar blijven opvolgen: 2 op 5. Algemeen totaal 7/20.

Achteraf bekeken zijn de ontbijtkoeken bij de start en de lunch halfweg zowat de enige hoogtepunten van deze Ride Out. ’s Middags staat namelijk een foodtruck de piot op te wachten en mag hij genieten van een kartonnen bakje lekkere frietjes met daarop saignant gebakken en in repen gesneden sappige Angus-steak, afgetopt met wat krokante veldsla en overgoten met een wonderheerlijke dressing. In dat licht vergeet de piot met plezier dat bij zijn aankomst het beloofde broodje nog niet beschikbaar was. Gastronomie: 18/20, grootste onderscheiding.

Samengesteld is het resultaat een 8/20. Zo’n cijfer is onmogelijk te deliberen tot een hoopgevende 12/20.

Wat de piot nog het vreselijkste vindt, is dat de organisatoren nog de avond zelf op social media zichzelf op de borst durven kloppen. Eerder verbazingwekkend volgt een hele meute hen in deze zelfverheerlijking. Naast andere redenen vermoedt de sukkelaar dat die supporters allicht een referentiekader missen inzake gelijkaardige initiatieven. Want het kan beter, weet de piot uit ervaring.

Na afloop worstelt de piot met heel wat vragen. Zoals in hoeverre de organisatoren gezegend zijn met eerlijkheid jegens zichzelf en bij uitbreiding zelfkennis? En hoe het komt dat zij in die materies zo mager bedeeld zijn? En of het een groepsfenomeen is dan wel iets te maken heeft met de tijdsgeest. En daarnaast: hoe kunnen mensen zo vol zijn van een eigen gelijk dat nergens op slaat? Ook dat wil de sukkelaar wel eens weten.

Er wacht de piot nog heel wat denkwerk.