Laatst presenteerde de piot Mijn Groote Liefde een dossiertje uit het archief van de Via Prosperità.

Aficionado’s is het niet ontgaan: de voorbij weken kampte de Via Prosperità met lekkende leidingen, waardoor het huis veertien lange dagen was omgetoverd in een ijselijke grot. (Lees het hier). Tijdens die periode leerden de troepen dat een permanente temperatuurdaling met 1, 2, 3 tot 5 graden Celsius zich best laten opvangen met een of meer extra truien. En ook dat tijdens de kouwelijke avonden voldoende soelaas te vinden is in een goed opgestookte houtkachel en een knus fleece-dekentje.

Aan dat gebibber is nu een eind gekomen. Voorlopig. Want de verkenner-piot vreest het begin van een groter offensief.

Tijdens de ochtendbriefing deelt de piot zijn bezorgdheid over de staat van de centrale verwarming. De ketel mag dan recentelijk vernieuwd zijn, de leidingen en de radiatoren zijn nog steeds origineel en komen stilaan in de menopauze, met alle broosheid die erbij hoort. Het is bang afwachten op het volgende lek. De opperbevelhebber Mijn Groote Liefde heeft daar oren naar en belooft deze zaak ter harte te nemen.

’s Avonds, onder het degusteren van een vers gebakken lasagne, presenteert Mijn Groote Liefde een hoogst pertinent vraagstuk. Toen de troepen enkele decennia geleden het kazerne betrokken, is een deel van de chauffage-buizen, meer bepaald het gedeelte tussen de losstaande garage waar de brander staat en de veranda, vervangen: “Waarom was dat? Waarom hebben wij toen niet meer leidingen vervangen?”

Verbaasd kijkt de piot op van zijn bord, dat ondertussen aan een tweede service bezig is. Met enig ongeloof staart hij naar zijn generaal en peilt naar haar gesteldheid: meent zij het of is de vraag een voorbeeld van haar fijnzinnige humor. De sukkelaar besluit het zekere voor het onzekere te nemen en voorlopig niet te antwoorden: “Hoe bedoel je? Ik snap niet waar je naartoe wil!“

Mijn Groote Liefde slaakt een zucht die normaal voorbehouden is voor weerspannige kleuters: “Ewel, toen wij verhuisd zijn, hebben wij die leidingen vervangen, nog voor we de vloer in de veranda en de keuken hebben vernieuwd, en de oprit hebben aangelegd. Waarom deden we dat?“

De piot herinnert zich het voorval nog maar al te goed, en is enkel verbaasd dat Mijn Groote Liefde dat niet meer weet. Best mogelijk dat zij de aanleiding uit haar geheugen heeft verdrongen, denkt hij. Uiteindelijke besluit hij met een enige speelsheid de situatie destijds te schetsen. “Ewel, we hebben toen de oprit opgebroken. En toen heeft iemand…,” bij dat laatste woord kijkt hij Mijn Groote Liefde doordringend aan, “… heeft iemand met een grote drilboor alles kapot geschoten. En met alles bedoel ik: alles, dus ook alle leidingen. Van het waterleidingen, de elektriciteitskabels, de mazout-slangen en den aller-en-retour van de Centrale verwarming: alles was aan stukken. Daarom zijn alle buizen tussen de garage en de keuken vernieuwd.“

Zijn luchtige respons treft doel. Mijn Groote Liefde glimlacht en zegt monkelend: “Tiens. Da’s ’t eerste wat ik ervan hoor. Da’s een detailtje… Daar weet ik niks van. Wie kan dàt geweest zijn? “

Opgelucht haalt de piot adem: “Kweetnie. Ik herinner mij enkel dat zij aan heel dat gedoe een geweldige ontsteking aan de monnikskapspier heeft overgehouden.“

De piot geniet na en bedenkt dat sommige verhalen een eeuwige houdbaarheidsdatum hebben, zelfs al zijn het detailtjes.