Laatst mocht de piot op vraag de pen scherpen.

Soms mag de piot zich ontfermen over een opdracht. Gelukkig zijn dat niet altijd bevelen van Mijn Groote Liefde. Heel af en toe komt het verzoek uit een andere hoek, zoals bijvoorbeeld het HuisvandeMens Brugge. Het gebeurt onder meer dat onze sukkelaar een of meerdere tekstjes bijeen pent voor hun jaarlijkse Herdenkingsplechtigheid, een thema-avond waarbij nabestaanden hun overleden dierbaren kunnen herdenken. Voor dit najaar koos men als grondgedachte “Balanceren“. Ditmaal kwam onder het schrijven ook de poëet in de piot de kop opsteken.

---

Aan mijn zij

Wanneer de avond zachtjes ontwaakt
En de stilte snikt, snottert en weent
Staan steeds herinneringen paraat;
Geur, kleur en smaak in zinnen gekleed.

Elk woord kan een verhaal bekoren
Terwijl mijn huid onverminderd zucht
Naar jouw teder strelen en woorden,
Verdwenen maar zeker niet gevlucht.

Golven drijven tussen hoog en laag
Van de haven de einder voorbij,
Soms woest en hard, vaak glad en gestaag.
Steeds ben jij in mijn hoofd, aan mijn zij.