Laatst bracht een discrete questionnaire de piot tot vreemde en verrassende inzichten.

De piot krijgt het verzoek een vragenlijst over zijn persoon, zijn verleden en zijn levensbeschouwing naar eer en geweten in te vullen. Van het een komt het ander. Onder het formuleren van de antwoorden drijven een paar verbanden naar de oppervlakte, die de sukkelaar zelf tot op heden ontgaan zijn. En het heeft allemaal te maken met gewijzigde situaties die zijn leven de laatste pakweg 15 jaar heeft ondergaan, sommige nogal heftig, andere eerder verdoken, een aantal zeer zichtbaar. Vooral die laatste categorie doet hem smakelijk grinniken.

Een individu verandert doorheen de jaren, onder invloed van gebeurtenissen en voorvallen, ontmoetingen en relaties, gewaarwordingen en vooral nieuwe inzichten. De som van dat alles maakt ook dat de piot heden een heel ander persoon is dan de pipo van enkele (vele) decennia terug. Meer zelfs, de laatste tijd heeft hij bij momenten onmiskenbaar het gevoel dat hij relatief recent andermaal volwassen is geworden, zij het als een ander mens. Een soort hergeboorte dus.

Dit is evenwel niet de plaats noch het moment om een biografie te plegen. Zelfs het ijken van een paar turbulente knooppunten heeft geen zin. Aficionado’s kennen die wel. Hier en nu volstaat de bevestiging dat niet alleen de prioriteiten maar ook de interesses van de piot in een vorig leven nogal verschillend waren. Vooral te onthouden is het feit dat de cultuurminnende sukkelaar destijds door omstandigheden nauwelijks nog de tijd had om te lezen, te filosoferen en te schrijven. Daar is verandering in gekomen, en al zeker sinds de Voorlaatste Mijlpaal.

Maar dit verhaal gaat over vandaag. En daarin zijn een paar ijkpunten aardig interessant, al was het maar dat ze het onderscheid met het “Ancien Régime” kleurrijk in de verf zetten.

Dat de hartslag van de piot de voorbije jaren gestaag gezakt is, mag geen verrassing zijn. Minder stressmomenten (waar is dat nog voor nodig), meer motoruitstappen (relaxmodus par excellence) en meer sportieve uitspattingen (trainingseffect, naar het schijnt) hebben bijgedragen tot een gemiddelde hartslag in rust van plusmins 45 bpm, voor zover de Garmin-sporthorloge het bij het rechte eind heeft. Zelfs zonder kennis van die data voelt en beseft de piot dat hij een veel rustiger mens is geworden.

Aan zijn identiteitskaart en zijn rijbewijs is het niet te zien, maar tegenwoordig draagt de piot een bril. Eigenlijk lijdt hij al heel zijn leven aan myopie. Dat is niet altijd zichtbaar omdat de ijdeltuit de refractiefout in zijn ogen met contactlenzen bijstuurt. Op latere leeftijd komt daar een leesbril bovenop.

Niet zo heel lang geleden besluit de piot (uit luiheid of uit onverschilligheid, wie zal het zeggen) opnieuw over te schakelen naar een bril met dit keer progressieve glazen. Enkel voor sportieve uitspattingen zoals trailruns, halve marathons en andere duurlopen, durft de sukkelaar nog gebruik te maken van soepele lenzen op zijn oogbol.

De piot vraagt zich soms af hoe mensen anders tegen hem aankijken, nu hij vrijwel constant met een neusornament rondloopt. Volgens Mijn Groote Liefde straalt hij meer wijsheid en autoriteit uit. De sukkelaar vreest dat ze dit niet echt meent en dat eerder zegt om haar schaterlach te camoufleren. Anderzijds kan het hem ook niet echt schelen, al zou dat jaren geleden wel anders uitgedraaid hebben.

Een ander uiterlijk verschil met vorige tijdperken, is de baard. In zijn jeugd en ook nog later, durft de piot al eens haargroei op zijn kin, bovenlip en wangen toestaan. Dat redelijk ongeschoren gelaat is een mislukte poging om zich een sexy look aan te meten. Slechts heel af en toe bergt de sukkelaar het scheermes langer dat een week op. Tijdens een eerdere langere redelijk bebaarde periode, noemt een van zijn leidinggevenden hem smalend “onze filosoof“, hoewel dat predicaat op dat ogenblik ver overroepen is. Later, tijdens het uitdoven van zijn actieve carrière, laat de piot opnieuw de gezichtsbeharing toe, ditmaal onder supervisie van een Arabische barbier.

Behalve de occasionele trimpartij en een schier wekelijkse minimale scheerbeurt van de keelbeharing, vergt een baard relatief weinig aandacht, en dat is prima voor de rust en vrede zoekende piot. Ook Mijn Groote Liefde vindt de baard om meerdere redenen een bij momenten zeer interessante asset. Om hem te plagen noemt ze de piot vaak “Mijn Sean Connery“. Telkens ze dat doet verzwijgt de sukkelaar zijn vermoeden dat ze dringend opnieuw naar de oogarts moet, omdat hij ergens dergelijke opmerkingen wel fijn vindt.

Zoals gezegd is de piot tegenwoordig een man met een lage hartslag, een bril en een baard, met een beetje goeie wil drie symptomen van een relaxte en doordachte levensstijl. Het is ook geen geheim dat de piot de voorbij jaren meer en meer aandacht schenkt aan zaken zoals het leven en de dood, teksten schrijven en performen, cultuur en samenleving.

Of hij zich door het veranderd uiterlijk, gedrag en interesses een filosoof mag noemen, bestrijdt hijzelf met alle middelen. Dergelijk predicaat vereist studie en kennis over het onderwerp, en die kan hij niet voorleggen. Bij wijze van spreken kent hij niet eens het verschil tussen Plato, Kant en Lévi-Strauss. De wetenschap dat Schrödinger, Poincaré en Van Bendegem van oorsprong eigenlijk wiskundigen en/of natuurkundigen zijn, vindt hij dan weer onnoemelijk plezant en interessant.

Al even grappig vindt de piot de vaststelling dat hij gelijktijdig met zijn fysieke wijzigingen (beats per minute, bril en baard), meer is gaan nadenken over mens en maatschappij. Alsof het één met het andere te maken heeft, of moet hebben.

Hilarisch kluchtig, vind hij dat.