Laatst (eigenlijk al een hele tijd geleden) prutste de piot iets ineen voor de jaarlijkse herdenkingsplechtigheid van het huisvandeMens.

Wanneer de avond zachtjes ontwaakt
En de stilte snikt, snottert en weent
Staan steeds herinneringen paraat;
Geur, kleur en smaak in zinnen gekleed.

Elk woord kan een verhaal bekoren
Terwijl mijn huid onverminderd zucht
Naar jouw teder strelen en woorden,
Verdwenen maar zeker niet gevlucht.

Golven drijven tussen hoog en laag
Van de haven de einder voorbij,
Soms woest en hard, vaak glad en gestaag.
Steeds ben jij in mijn hoofd, aan mijn zij.