Laatst kreeg de piot vreemde instructies.

De schrijfopdracht is bedriegelijk eenvoudig: “We lezen en analyseren vandaag het gedicht: ‘Toen leerde ik’ van Rozalie Hirs. (uit haar dichtbundel: Geluksbrenger (2008). (…) Tijdens de schrijfopdracht probeer je een gelijkaardig gedicht te schrijven. Rozalie Hirs (1965) is niet alleen dichter, maar ook componist. Ze schrijft stukken voor blaas-, strijk-, en slaginstrumenten en werkt in haar muziek graag met elektronische instrumenten en effecten. (…) Klank is erg belangrijk in haar poëzie. (…)” www.rozaliehirs.nl

Het gedicht: Toen leerde ik.

🧑wijzen waar weg was over schouder loeren links rechts horen leren lopen stappen tot vallen en opstaan ontspruiten uit achteruit kruipen van nu naar toen herinneringen proeven romig ruikende woorden lonken gezichten gedachten zinnen bijeen geschilderde neuronen prikkelen pulseren tot big bang verzwolgen neutronen protonen ionen ik 🌱

Wat de piot tevergeefs probeert, is beschrijven hoe een man achterom kijkt naar zijn jeugd, van tiener over kleuter tot peuter en daarvoor. De sukkelaar heeft mogen ervaren hoe schrijven en schrappen en herschrijven – kortom: prutsen – zoveel plezanter kan zijn dat voorlezen.