Laatst was de piot nogal gourmand.

Een verblijf in de plek waar de hemel de aarde raakt, is maar half zonder een geregeld bezoek aan een of andere eetgelegenheid. Het maakt niet uit hoe de gelagzaal is aangekleed of hoe de zaak zichzelf presenteert. Of het nu een Bar-Tabac, een Brasserie, dan wel een Restaurant is, in deze streek komen die adresjes in honderden verschillende variaties voor. Zonder onderscheid serveren zij lekkere maaltijden en schotels, vrijwel zonder uitzondering op basis van verse ingrediënten.

Bij elke visite moet de piot onwilligkeurig denken aan de “French Paradox“. Deze zogenaamde schijnbare ongerijmdheid slaat op het feit dat de Fransen in het algemeen en de Provençalen in het bijzonder veel verzadigde vetten en alcohol consumeren, maar toch statistisch gezien weinig lijden aan hartkwalen, kankers en andere moderne ziektes. De meest populaire verklaringen wijzen op het nuttigen van rode wijn, én op het gebruik van veel verse groenten en andere Produits du Terroir. Wat ook de achterliggende mechanismen en processen van dit fenomeen mogen zijn, de piot houdt geweldig van deze Mediterrane keuken.

Elke retraite in Le Midi langer dan een zalig verlengd weekend komt met een zware verantwoordelijkheid, in de vorm van een culinaire planning. En dat kan best een last zijn. Ook nu weer.

Na een voormiddag inkopen van allerlei noodzakelijke spulletjes slaat bij de troepen de honger toe. Meer is er niet nodig om tot het besluit te komen ergens een lichte lunch tot zich te nemen. Het begrip “een slaatje eten” valt. De vraag stelt zich op welk terrein dit welgekomen maneuver kan plaatsvinden. Meerdere etablissementen passeren de revue, totdat de keuze valt op een onbesproken favoriet. Ooit prijkte op de menukaart van dit geroemd visrestaurant in de ogen van de piot voorwaar “the best burger in town“.

De maître d’ herkent zijn gasten van eerdere bezoekjes. Na de hartelijke begroeting overloopt de man met gepaste trots de dagschotel, het weekmenu en de spijzen à la carte. Het hoe en waarom is ook voor de piot niet meteen duidelijk, maar heel snel sneuvelt het aanvankelijk voornemen om te kiezen voor de dagschotel. Onder het nuttigen van het gebruikelijke anijs-aperitief kiezen de troepen voor de visopties in het weekmenu. Daarna landt het overleg op de gereserveerde tafel die ’s anderendaags op hen wacht. Prompt gaan de disgenoten provisoir ook dàt menu reeds uittekenen.

Voorlopig heeft het directoriaat van Mijn Groote Liefde nog geen klachten ontvangen.