Laatst beantwoordde de piot een pertinente vraag maar half.

In het duister weerklinkt een stellige vraag: “Heb je ergens spijt van?” Het is lang niet de eerste keer dat de piot deze kwestie krijgt voorgeschoteld. Het is dan ook niet zo vreemd dat in zijn hoofd meerdere mogelijke antwoorden resideren, die stuk voor stuk steeds leiden tot dezelfde conclusie: “Neen“.

Vooreerst heeft spijt weinig nut, want in bijna alle gevallen laten beslissingen, woorden en daden zich niet (of nauwelijks) terugdraaien. Dus wat is het nut van zelfverwijt? Het leidt tot niks. Bovendien heeft de piot met uitzicht op mogelijk beslissingsmoment en andere kruispunten graag meerdere scenario’s achter de hand. Zo gaat dat bij hem, want zoiets brengt rust in zijn hoofd.

Anderzijds is de sukkelaar al bij al een gelukkig mens, bij momenten zelfs extatisch zegenrijk. Zijn verleden heeft hem bewust en onbewust gevormd en gekneed tot de persoon die hij vandaag is. Dus waarom zou hij ergens wroeging over hebben

“Tijd slijt spijt tot pijn.” Het is een inzicht die de piot graag herhaalt voor eenieder die het horen wil.

Dus, neen. Als de vraag komt of de sukkelaar ergens spijt van heeft, dan zijn doorgaans de bovenstaande bespiegelingen de basis voor zijn antwoord. Tenzij hij moe is, de stoel niet zo comfortabel zit en de geluiden om hem heen vervormd zijn. Dan luidt de eerder poëtische versie van zijn standaard respons als volgt: “Dat ik nooit piano heb leren spelen.“

Hoe triviaal dat ook klinkt , het is tevens een waarheid.