Laatst botste de piot op winterslapers en kon daar best mee leven.

Als onderdeel van een complexe troepenbeweging verblijft Het Studentje enige etmalen in het Provençaalse kampement van de piot. Zoals dat gaat in de compagnie is daarbij het gastronomische component van het allergrootste belang. Een dag voor het treffen vliegen de culinaire desiderata digitaal heen en weer. Gewapend met een Keep Checklist trekt de piot naar de lokale supermarkt. Onderweg en op de parking is het beduidend rustiger dan een maand geleden, merkt hij.

De lading verse groentjes en fruit, havermout en couscous, en nog wat lekkers, maken de terugtocht redelijk spectaculair. Uiteraard ontdekt de piot te laat dat zijn leenfiets, in vergelijking met zijn elektrisch vehikel in de Via Prosperità, nogal kleine fietszakken torst en dat vooraan een handige bagagehouder ontbreekt. Gelukkig is hij redelijk vindingrijk.

Om het feestelijk karakter van het kortstondig weerzien te onderbouwen, stelt de piot Het Studentje voor om op hun tweede avond samen uit eten te gaan. Volgens de Google-god dienen zich in de directe omgeving twee restaurants aan, die een ruim assortiment schotels afficheren voor mensen met de dieetvoorkeuren van Het Studentje. Verder onderzoek onthult dat dit statement bij een van hen een halve leugen is. Daarom valt hun keuze op een explicit benoemd vegetarisch eethuis met keurige en onverdachte reviews op het internet.

Terwijl het peleton die avond naar het adresje stapt, ontlokt de aanblik van de redelijk desolate straat bij Het Studentje een terloopse opmerking. Voor haar doen is dit nog redelijk vroeg voor de cena, voor het avondeten, zegt ze. “Het is pas zeven uur. Normaal gaan mijn vrienden en ik veel later op de avond op restaurant. Laatst weerklonk in de WhatsApp-groep een oprechte verontschuldiging omdat de afspraak om kwart voor negen was, want alle couverts voor negen uur waren reeds gereserveerd.“

Honderd stappen later houdt de colonne halt voor de deur van het gekozen etablissement. De dichtgetrokken gordijnen en de gedoofde lichten voorspellen weinig goeds. Leunend op haar uitgebreide horeca-ervaring bevestigt Het Studentje het vreselijk vermoeden van de piot: “Volgens Google moesten ze al een uur open zijn. En zelfs als de uitbaatsters Provençaals-gewijs later dan voorzien de deur ontgrendelen, moeten ze nu reeds bezig zijn in de keuken.” Vervolgens stelt zij voor om van de vrijdagse laatavondopening van de supermarkt gebruikt te maken om voedzame delicatessen in huis te halen en in het kampement een potje te koken. Even later demonstreert Het Studentje in de keuken haar culinaire talenten. Een fles zalige rosé spoelt bij de piot vlotjes de restjes verdriet om het gemiste restaurantbezoek weg.

De voorbije dagen had de piot het reeds opgemerkt. Na de opstoot in de aanloop naar het joelfeest lijkt het stadje opnieuw in een winterslaap gesukkeld. Enige tijd geleden getuigde een kennis met veel ervaring hierover: “Tijdens de winter sluiten heel veel, zeg maar: steeds meer zaken na het seizoen de deuren. Vroeger was dat niet zo. Toen waren vrijwel alle restaurants en winkels het hele jaar rond open, een paar uitzonderingen daar gelaten.” Met vroeger doelt zij op tien meer jaar geleden, zo verneemt de sukkelaar.

Toevallig denkt de piot aan die getuigenis, wanneer hij een paar dagen eerder door de half verlaten winkelstraten flaneert. Veel vitrines zijn inderdaad uitgekleed. Misschien zijn er gewoon verhoudingsgewijs heel veel neringen bijgekomen, onder druk van een toegenomen stroom tijdelijke verblijvers, bedenkt hij. Misschien richten veel zaken zich vooral op de behoeftes, de goesting en de portemonnee van de steeds talrijkere toeristen. Tenslotte is ook het aantal campings en hotels fors gestegen. Misschien zijn naast de “vaste” waarden, de gekende adresjes van de locals, een heleboel andere ondernemingen opgedoken (zoals bijvoorbeeld vegetarische eethuizen), die enkel mikken op “vreemdelingen”. Een soort hardwerkende popups die na het seizoen uitdoven en in het voorjaar al dan niet in dezelfde vorm opnieuw opduiken.

De piot laat het niet aan zijn hart komen. Op deze plek – “waar de hemel de aarde raakt” – omarmt hij met plezier de French Paradox. De wijn is voortreffelijk, de spijzen zijn lekker, de “produits du terroir” blaken van gezondheid. Hier lijkt de tijd trager en intenser weg te tikken. Met een brede en vredevolle glimlach verwelkomt de sukkelaar de hibernatie.