Laatst liet de piot zich een poëem schrijven.

Het is ‘Feest in ’t Park‘. Voor de zoveelste keer brengt het befaamde Brugse Minnewaterpark verschillende culturen samen in een gratis, zomers festival. Thema’s als fair trade, duurzaamheid en wereldvrede lopen als een rode draad doorheen het programma. Een goede mens wordt er – als het ware – al feestend een bewuste wereldburger.

Gezeten in de schaduw van een eeuwenoude eik begroet Nina Everaert en haar mobiel schrijfpaleis de piot. De sukkelaar kent haar nog van ‘die goeie oude tijd‘, toen de Korf onderdak bood aan ‘Weerwoord‘, een schier maandelijks podium voor spoken word-performances. Nina nodigt de piot uit voor een gesprek over het leven en over schrijven, over wat hem bezig houdt en wat zijn dromen zijn. Na afloop mag de piot een kaartje kiezen en schrijft zij een sneldicht, zoals enkel een bedreven en gedreven staddichter dat kan.

Dat gedicht gaat als volgt.

Meanderend zoek ik schrijvend stroming
scherpe hoeken schavend van mijn kartelsloep
kristalliserend in de veranda
pennenvolgend
pennenrichtingwijzend
je zou het prutsen kunnen noemen
dan pruts ik voor ’t plezier
zoek aanknoopboeien, een rivier
ontmoeten
tussen tweeënveertig slagen schoolslag
of waren het er drieënzeventig?

Nina Everaert (2026)