Melting Pot

Laatst nam ik ontbijt aan een bistro-tafeltje in een metrostation. Even wist ik niet in welk werelddeel ik vertoefde en ik vond dat niet eens zo erg. Integendeel. Voor een paar minuten voelde ik mij overal en nergens. En het was zalig.

Omdat ’s avond Den IJzeren Weg mij niet naar de heimat kan brengen, blijf ik in de hoofdstad overnachten. ’s Ochtends bedank ik vriendelijk en beslist voor het gebruikelijke hotelontbijt van toast met gestoomde roerei en gebakken spek. De wetenschap dat – bij wijze van spreken – net om de hoek een vestiging is van de Amerikaanse koffiebar met de dubbelstaartige sirene in het logo, doet me verlangen naar die andere klassieker: een Cream Cheese Bagel met een Cappuccino Grande.

Het is nog (relatief) vroeg in de ochtend in het metrostation Bruxelles-Midi. Ik kies een tafeltje bij de ingang van de coffeehouse, vanwaar ik zonder schroom klanten, forenzen en andere passanten kan observeren. Dat laatste is meer dan een hobby, het is bijna een afwijking.

Genietend van het culinaire pareltje aanschouw ik de constante mensenstroom. En natuurlijk slaat mijn fantasie op hol. Ik bekijk en keur de meisjes en dames, de jongens en heren die zich in verschillende niveau’s van haast naar elders begeven.

Met gesloten ogen luister ik naar het golvend geschuifel van duizenden voeten, het gehakketak van denderende metrostellen en het onverstaanbaar blikken gekakel van de omroep(st)er. Met open hart laten ik de geluiden op me afkomen en droom van andere evenzeer bedwelmende ervaringen. In mijn hoofd bezoek ik de Londense Tube, de Parijse Metro en de New Yorkse Underground.

Het valt mij op dat het schouwspel in de Brusselse Ondergrondse in essentie weinig verschilt van wat ik mocht aanschouwen in andere metropolen.

Ook hier is de mensenmassa uitermate mooi in haar extreme verscheidenheid. Ik hoor een mengelmoes van Frans, Nederlands, Engels, Spaans, Italiaans, Arabisch en nog een wat Slavisch klinkende talen. Ik zie de meest stereotype archetypes en huidskleuren door elkaar, in alle mogelijke combinaties en intensiteiten. Ik ruik en proef alle werelddelen en culturen door elkaar.

Met stijgend enthousiasme aanschouw ik geweldig dikke en geweldig dunne medemensen (geen middenweg). Ik zie arbeiders, bedienden en kaderleden. Ik vermoed vertrekkers en zij die aankomen. Ik lach naar kinderen, tieners, adolecenten en senioren. Ik wuif naar wereldburgers. Zij die gelukkig zijn, zijn het mooist.

De legendarische Melting Pot van New York, Londen, Parijs, en dus ook Brussel, is een geweldige voedingsbodem waar het mooiste van de mens boven zichzelf uit stijgt. Het resultaat van de smeltkroes is groter en grootser dan de som van de ingrediënten. De praal van mooie bloemen is bepaald door de stuwkracht en verscheidenheid van de onderliggende wortels.

(Even komt een bittere onderstroom dat beeld vertroebelen. Wellicht teert het gruwelijkste in de mens op dezelfde vruchtbare grond. Het is een kunst om dit onkruid geen kans te geven, door oordeelkundig bemesten, verdelgen en wieden.)

De bagel is op. In mijn grote kop resten nog enkele slokken cappuccino. Ik rek me uit, sluit de ogen en snuif de atmosfeer.

Ik voel me gelukkig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.