Warme voeten

Laatst mocht de piot nog eens zijn reisschoenen aantrekken en Estelle opzoeken.

Het stulpje genaamd Estelle is een scherf paradijs dat vanuit het zwerk op aarde is gevallen, middenin een regio dat de hemel al buitensporig heeft gezegend. De piot komt er graag, zij het niet zo vaak als hij wel wenst.

img_20190331_083955Die zondag ontbreekt aan de ontbijttafel de traditionele boter-croissant. Waarom nog voor namaak kiezen als straks het echte spul voor het grijpen ligt, denkt de piot.

Met een vleugje zomeruur-schakelpijn in ogen en haartooi presenteert Mijn Groote Liefde zich anderzijds keurig op tijd om haar piot per automobiel naar de eerste afspraak van de dag te begeleiden: een low-cost interregionale bus met bestemming het Eiland aan de Deule. Wegenwerken verjagen de vaste stopplaats naar een naburig plein. De precieze locatie van die temporaire halte is onderwerp van een matineuze discussie in Het Zwarte Monster. Uiteindelijk bewijzen provisionele plakkaten dat in dit (niet zo uitzonderlijk) geval de piot gelijk heeft en bewerkstelligen de afgebeelde logo’s dat hij bovendien (hoogst exceptioneel) gelijk krijgt van Mijn Groote Liefde.

De bus is keurig op tijd. De chauffeur van de luxueuze autocar wuift de vraag weg of er wel twee stuks handbagage aan boord kunnen: “Er zijn slechts zeven boekingen. Plaats genoeg dus.

img_20190331_093808Het is heel rustig op de snelweg, dus is er ruimte en tijd voor een praatje met de man aan het stuurwiel. De piot verneemt tot zijn verbazing dat deze laatste dag van de maand ook de laatste dag van de bediening is. De maatschappij en de pendeldienst zijn overgenomen door de grootste concurrent.

In het Eiland aan de Deule situeert de eindhalte zich nabij de aanlegplaats voor Supersnel Spoorvervoer met vaak internationale bestemmingen. Het digitale ticket op de Smartpheun van de piot verwijst naar de terminus voor gemengd gebruik een eind verderop. Gelukkig scheidt enkel een promenade beide bouwsels, is de overstaptijd erg ruim bemeten en kan het zalig lenteweer een slenterwandeling verdragen.

Onder de retroneske-overkapping van de spoorwegkathedraal heerst een gezellige drukte. Dit deel van Le Pays de Marianne is blijkbaar in de ban van een of ander bekertreffen wat resulteert in treinladingen vol bevlagde, besjerpte en – een verademing – beschaafde voetbalsupporters.

img_20190331_100042Veel boeiender evenwel zijn de talloze groepjes dellerige harlekijns die door de treintempel struinen. Zelden zag de piot zoveel mannen uitgedost met hyperkorte mini-rokjes en onnatuurlijk welvingen met hoogst gevaarlijk priemende nep-tepels onder belachelijk knellende bloesjes. De participerende dames kiezen massaal voor veel te wijde en veel te korte broeken, slecht zittende blazers en veel te grote schoenen. Op een pruik meer of minder is niet gekeken. Opzichtige geschilderde clownsmaskers maken het geheel af. Naar de reden van het spektakel heeft de piot het raden. En zonder de beschermende aanwezigheid van Mijn Groote Liefde is hij veel te bedeesd om tekst en uitleg te vragen.

De Sierlijke Spoorpijl schuift keurig op tijd het station binnen, houdt halt net voor de stootblokken en loopt leeg. Zodra het perron op een paar spoorbegeleiders na verlaten is, verzoeken de schermen boven de toegangspoortjes de reizigers richting Marselha om hun gereserveerde plaatsen op de flitstrein te bezetten. De borden beloven een beginvertraging van een kwartuur, maar dat blijkt later een leugen te zijn.

De grootse plannen met zijn laptop vergen een constante energiebron en daarom verwijst het betaalde verzoek om een stopcontact de piot naar een zitje bij het raam in het bovengedeelte van een dubbeldekwagon. Het krappe bagagerek biedt nauwelijks plaats voor de bescheiden rugzak. Gelukkig is de coupé amper halfvol en kan de piot, net als zijn medepassagiers, zijn spulletjes kwijt op de lege zitplaats naast hem.

Stip op tijd zet de Sierlijke Spoorpijl zich in beweging. Met een slakkengangetje neemt de locomotief zijn wagons op sleeptouw en spoort rustig weg uit het Eiland aan de Deule, om buiten de agglomeratie te versnellen tot een flitsvaart. Aan het andere eind van de coupé verstoort een jammerende peuter de rust. De piot haalt de schouders op en klapt de schootcomputer open. Al snel vereisen de vruchten van de vorige dag zijn volle aandacht.

img_20190331_114728Voor de piot er veel erg in heeft, meert de Sierlijke Spoorpijl aan in het Parijse Pretparadijs. Nog voor het conducteursfluitje het vertrek snerpt is het lege zitje naast de piot geclaimd door de oudste zoon/broer van een half gezin. Moeder en dochter zitten aan de andere kant van de middengang. Ook andere vacante plekken zijn ingevuld.

Het toegenomen rumoer zint de hummel verderop niet en zijn sporadisch gejengel zwelt aan tot een monotoon en aanhoudend blèren. Dat stoort de nieuwkomers naast de piot niet. Het (letterlijk én figuurlijk) kraken van een grote zak verse noten kan blijkbaar niet zonder een constant onderling bekvechten, slechts sporadisch onderbroken door een hardop gsm-gesprek van de moeder en de flarden van een kindershow op de oortjesloze tablet van de dochter. Hun bezigheden zwellen aan tot een geluidsbubbel die alle ritmische spoorgeluiden wegduwt.

Nabij het Franse Leyden volgt de bevrijding. Niet alleen verlaat het halve gezin de Sierlijke Spoorpijl. De piot mag ook de afgepeigerde ouders van het jankertje uitzwaaien, evenmin zonder een greintje spijt. De herwonnen rust daalt als een warm deken over de coupé. Tot de volgende aanmeerplaats kan de piot in alle rust verder werken.

img_20190331_100741In Pausenstad leidt een pendeltrein naar de Gare Routière waar een bus de piot tot kort bij Estelle zal brengen. Het is een cirkel die zich sluit: net als de eerste etappe van de dag  voltrekt het laatste reisstuk zich aan boord van een redelijk luxueuze autocar. Nadat de interregionale lijnbus bevrijd is van de voorsteden en de bijhorende zone 30, paradeert Provençaalse pracht voorbij het raam. Een warme waas masseert het hart van de piot.

In deze spreekwoordelijke laatste rechte lijn naar het paradijs overspoelt een vreemde, ongekende en moeilijk te verwoorden gewaarwording de piot. Voor het eerst in maanden lijken zijn voeten een knusse gloed uit te stralen die hart en ziel verwarmt. Het is een vrolijk makende sensatie.

Sorry: zoals gesteld is de prikkelende ervaring lastig te beschrijven, hoe hard de piot er ook over nadenkt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.