Monsieur Faffy

Dit verhaal is pure fictie. Elke gelijkenis met bestaande toestanden of personen is hooguit een grappig toeval.

Laatst schreeuwen de ogen van De Instructeur wanhoop, frustratie en onmacht uit.

Lang voordat De Instructeur het vereiste en geëiste pedagogisch papiertje binnenhaalde, bekwaamde hij zich reeds in tennis en wintersport. Het lesgeven zit hem in de genen. Het is zijn eten en drinken, niet alleen tijdens maar ook en vooral na de schooluren.

Niet zo verrassend haalden de voorbij jaren ook allerlei nationale trainersdiploma’s de pronkmuur van zijn kantoortje. Deze kunde en kennis vertaalden zich binnen de kortste keren in allerlei trofeeën voor zijn teams en zijn pupillen van zijn sportvereniging in allerlei lokale, regionale en nationale competities.

Het hoeft geen betoog dat niet alleen in de Via Prosperità, maar ook veel meer dan een dagmars daarbuiten cursisten, collega’s en concurrenten de naam van De Instructeur met de grootst mogelijke achting uitspreken. Meer zelfs: mijn zus Faffy heeft reeds jaren geleden vrede genomen met het feit dat ze voor eeuwig en altijd “de vrouw van De Instructeur” is.

Het is dan ook geen verrassing dat De Instructeur ook in gemoedelijke omgang een monument is: altijd rustig en nuchter, steeds met beide voeten op de grond. Zo’n persoonlijkheid laat zich niet licht omverblazen. En toch…

Recent is de piot – tijdens een zeldzaam treffen – al snel gebiologeerd door een hardnekkige traan in het linkeroog van De Instructeur. Ditmaal is het geen stofje dat de traanklieren prikkelt, maar wel de naweeën van een spijtig voorval tijdens zijn voorbije vakantie.

Met horten en stoten komt het er uit.

Het is een slecht bewaard geheim dat De Instructeur en zijn eega Faffy net voor aanvang van het nieuwe schooljaar rust en herbronning vinden in het diepe Zuiden. Het is net zo min een secreet dat zijn wederhelft zich wel vaker overgeeft aan dit hemels gebeuren. Onderhand kent zijn gemalin Faffy de contreien en de locals kennen haar.

De Instructeur zwijgt even en haalt diep adem. Wanneer hij opnieuw de mond opent, ziet de piot tot zijn ontzetting hoe nu ook in zijn rechteroog van een traan opwelt. Wat volgt is het droeve relaas van hoe tijdens de retraite één enkele begroeting zijn zelfvertrouwen aan scherven sloeg waarna enkel nog radeloosheid restte.

“Altijd en overal ben ik De Instructeur,” hoort de piot hem naar waarheid verkondigen. Want het is een onweerlegbaar feit dat hij naam heeft gemaakt. Zijn leerlingen respecteren hem, zowel op school als op de baan. In het tenniscircuit kan hij rekenen op erkenning en hulde. In de huisstede is hij een beroemdheid.

“En dan ga je tijdens je congé uit eten,” snikt De Instructeur , “En spreken ze je op restaurant aan met Monsieur Faffy.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.