Mo ghow…

Laatst deed de mensheid de piot nog maar eens verlangen naar een berghutje, bij voorkeur in de Provence of in Andalucia.

Voor zij die het niet weten: de piot waagt zich vaak op straat, niet zelden omdat de huishoudelijke plichten hem naar deze of gene nering stuwen. Zo ook die dag. Aan de ontbijttafel heeft Mijn Groote Liefde subtiel aangegeven dat een Spaghetti Bolognese als avondmaal haar zeer genegen zou zijn. Derwijze neergelegde desiderata ontlasten de piot van elke keuzezorg.

Na het uitwuiven van de commandant en de daaropvolgende dagelijkse opruiming van het hoofdkwartier, volgt een keukeninspectie. In het magazijn presenteren zich zoals verwacht pasta, kaas (gruyère voor Mijn Groote Liefde en parmezaan voor de piot), eigen tuinkruiden en zelf gebrouwen passata in voldoende kwantiteit en insgelijkse kwaliteit. De warenschouwing ontbloot evenwel dat witte selder, wortelen en gehakt ontbreken op het appèl. Ook kan de voorraad “sneukels“(*) een extra investering best gebruiken.

Zoals het protocol het voorschrijft komen de benodigdheden en nog wat extra’s op een digitale boodschappenlijst in the Cloud waar ze wachten op autorisatie van hogerhand. Dat fiat volgt gelukkig vrij snel, zij het met de aanvulling “limoenen” wat wijst op een gin-tonic als mogelijk aperitief.

De batterij van de elektrische peddelaar is nog driekwart vol, en dat is ruim voldoende voor de geplande troepenbeweging. Bij dergelijke manoeuvres geniet dit semi-gemotoriseerd transportmiddel de voorkeur omwille van de ruime fietstassen en het handige stuurmandje. Een omweg via rustige paden leidt naar de Boordvierhoek, het favoriete warenhuis van de piot. De tocht verloopt zonder noemenswaardige incidenten, met uitzondering van – ik weet het: het is een vervelend stokpaardje van de piot – een handvol hinderlijk fout geparkeerde automobielen en een hoogbejaarde speedelec die royaal de voorrangsregels aan zijn orthopedisch verantwoorde comfortschoenen lapt.

Bij het verlaten van de fietsenstalling van de handelszaak valt het oog van de piot op een gekreukte scooter die pal naast de winkeluitgang op zijn eigenaar wacht. Net op dat ogenblik sloft een wat oudere, enigszins grauwe kerel naar buiten en houdt halt aan de stadsbrommer. Nieuwsgierig vertraagt de piot de pas en slaat het tafereeltje gade.

Het boodschappenkarretje van meneer torst twee bakken pils en nog wat knabbels. Met het gemak van een ervaringsdeskundige komen de gestapelde bierkratten met snelbinders op het bagagerekje en vindt het lekkers een plaatsje in de boodschappentas op de treeplank. Vervolgens krijgt het winkelwagentje een forse duw waardoor het zijdelings de stelplaats wat verder binnen klettert. Nog is het schouwspel niet gedaan. De sloeber neemt een flesje gerstenat, wipt het open en lebbert het in één lange teug leeg. A la bonheur. Even later blaast een vieze rookpluim de lichte motorfiets van de parking.

Die avond tijdens het consumeren van de klassieker uit Bologna brengt de piot gewoontegetrouw verslag uit. Bij het vernemen van het voorval aan de Boordvierhoek laat Mijn Groote Liefde het bestek rusten en zucht: “Mo ghow…“. De piot kijkt uit naar een beschouwende analyse over “het onverantwoord gedrag van sommige mensen“, maar dat discours blijft uit. Mijn Groote Liefde zwijgt. Schijnbaar tempert haar favoriete pasta het uiten van het verwachte verontwaardigd onbegrip. Of heeft de gin-opener zijn rechten opgeëist? Of wordt het ook haar soms allemaal teveel?

N’importe… De spaghetti smaakt en dat volstaat.

 


(*) Versnaperingen voor bij de koffie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.