Haar haar

Laatst vleide Mijn Groote Liefde zijn nog eens neer in de super-comfortstoel bij haar kapster, tot vreugde en vertier bij menigeen, waaronder de piot.

Eenieder die ooit de eer en het genoegen had Mijn Groote Liefde in eender welke omstandigheid te ontmoeten, komt ongetwijfeld aandraven met dezelfde gelijkluidende, zij het voorzichtige omschrijving van haar manifest indrukwekkende fysieke verschijning: “Ne Slanke Rosse!” (uiteraard met hoofdletters, dat spreekt). Die schitterende koperen toets verhoogt haar herkenbaarheid hallucinant. En dat is altijd zo geweest. De zomer die het leven van de piot voor altijd veranderde, verfraaiden lange lokken als een waterval bij ondergaande zon haar frêle schouders en het grootste deel van haar sierlijke rug. Bij het vlieden van de jaren boette haar kapsel in aan lengte, maar niet aan volume. Wetenschappers oreren dat roodharigen gemiddeld de minste hoofdharen hebben. Allicht is Mijn Groote Liefde de spreekwoordelijke uitzondering die deze regel bevestigt. De haartjes op haar hoofd zijn elk op zich dun, maar haar hoofdhaar groeit dik, overvloedig en snel.(*) Tot groot jolijt van haar piot.

Het is geen geheim dat deze laatste valt voor lange lokken. En dat hij in de aanloop naar de fameuze Amerika Reis visioenen had over Mijn Groote Liefde op een stoere Road King, waarbij een Strawberry Blonde haarvlecht onder haar helm door komt piepen.(**) Na zijn schoorvoetende belijdenis ter zake gooide zij het listig op een akkoordje: Mijn Groote Liefde beloofde het haar te laten groeien tot een vlechtbare lengte, op voorwaarde dat de piot elke avond kam en borstel zou bovenhalen voor een minutenlange scalp-verwenning. Het was een marsbevel als zovele, dus gaf de sukkelaar toe.

Niet lang na het toeren doorheen Nevada, Utah, Wyoming en een streepje Montana mocht de coiffeuse de schaar zetten in de honingblonde overdaad. Lange haren zijn schattig en mooi en meer van die dingen. In het geval van Mijn Groote Liefde is zo’n tooi helaas niet altijd (zeg maar: zelden) compatibel met motorrijden en de bijhorende helm.

De voorbije seizoenen zocht het kapsel van Mijn Groote Liefde naar een nieuwe snit. Een kortstondig experiment om haar Venetiaans blond niet langer te bestendigen met steun van allerlei artificiële productekes van diverse densiteit en intensiteit, bracht alledaags muisbruin en ondermijnde haar zelfzekerheid. Het probeersel was dan ook van korte duur. De ultieme bevrijding komt wanneer Charlize Theron uitpakt met een Jommekes-kapsel: opgeschoren in de nek met bovenaan een strooien dak. In het verleden schitterde Mijn Groote Liefde reeds met een gelijkaardige coupe zodat de beslissing snel genomen is.

Die zaterdag waait er een frisse wind door het huis. De kapster kent haar scharen: de nieuwe haartooi krijgt zowel van de piot als van Willem vijf sterren. (De Zwarte Panter heeft dat niet met zoveel woorden gezegd, maar je zag het simpelweg aan zijn ogen). Die euforie overleeft helaas de nacht niet.

Amper heeft de piot de verse zondaagse broodjes en croissants op de schaal gelegd als de keukendeur open zwaait. Hij schrikt en huivert. Heeft een teletijdmachine hem naar de jaren tachtig geflitst? Strompelt daar een of andere Punk-, Ska– of New Wave-coryfee in badjas kreunend richting ontbijttafel? Hij dwaalt. Het is Mijn Groote Liefde, in een transformatie die zelfs Lady Gaga niet aandurft.

Hoezeer de piot het ook probeert, hij kan zijn ogen niet afhouden van de forse haarpieken die vervaarlijk in alle richtingen priemen en dat ontgaat Mijn Groote Liefde niet: “Is het weer van da’?” Voorzichtig knikt de piot en hij legt teder een broodje in haar ontbijtbordje. “Het is niet erg“, zegt de ervaringsdeskundige, “Dat gaat wel over.” Nog tijdens het uitspreken van die profetische woorden verliezen de haarslierten aan rigiditeit en zakken lachwekkend langzaam tot een minder netelig geheel.

Een douche later is alles weer “normaal“.

charlize_punk


(*) Ik weet het: het is een moeilijke zin voor een West-Vlaming.


(**) Mijn Grote Liefde op haar Amerikaanse Road King…

Een gedachte over “Haar haar

  1. Pingback: Over tropen en hoofdpijn | Rik Wintein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.